5/12/08

Το γκράφιτι στην αυλή του Πολυτεχνείου

Το πρωί του Σαββάτου 16 Νοέμβρη, στο τριήμερο των εκδηλώσεων στο Πολυτεχνείο δηλαδή, καθώς γυρνούσαμε με ένα φίλο στους χώρους του Πολυτεχνείου, το μάτι μας έπεσε στο παρακάτω:


Αρχικά νομίζαμε ότι ήταν κάτι "φτιαχτό"... Σαν αφίσα, φωτογραφία κτλ... Ή ίσως ζωγραφισμένο πάνω σε κάνα νάιλον και κολλημένο στον τοίχο... Πλησιάζοντας όμως και βλέποντας το από κοντά, είδαμε ότι πρόκειται για γκράφιτι (ασπρόμαυρη ελαιογραφία για την ακρίβεια)!! Οφείλω να πω ότι ακουμπήσαμε με τα χέρια μας τον τοίχο για να δούμε περί τίνος πρόκειται... Και μετά στεκόμασταν άναυδοι μισή ώρα και το κοιτάζαμε...

Όταν το είδαμε από κοντά τα μάτια μας κόντεψαν να δακρύσουν, όπως ακριβώς των παιδιών που απεικονίζει...

Το ΕΡΓΟ αυτό είναι δημιούργημα ενός νεαρού ονόματι Γκας, όπως διάβασα σήμερα σε ένα free press... Ο Γκας είναι φοιτητής του Πολυτεχνείου. Προσωπικά, του βγάζω το καπέλο (που δεν φοράω)!

7 σχόλια:

fentagin είπε...

ΩΡΑΙΟ ΤΟ BLOG ΣΟΥ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΟ!

xaroylita είπε...

Γκράφιτι με νόημα.. Μπράβο στον δημιουργό.. Και σε σένα που δημοσιεύεις και βλέπουμε κι εμείς, που δεν είμαστε του Πολυτεχνείου..

Καλό απόγευμα.

Rizobreaker είπε...

@ fentagin:

Ευχαριστώ, να 'σαι καλά!


@ xaroylita:

Όλοι είμαστε του Πολυτεχνείου Χαρά! Ειδικά εσύ!! Καλό απόγευμα και υπομονή!

elf είπε...

Δεν το ήξερα! Κι εγώ για αφίσσα το είχα περάσει. Φωτογράφισα τον γιο μου μπροστά απ' αυτό για να μαθαίνει. και ο άντρας μου το έχει στην οθόνη του κινητού του!


Άχρηστες πληροφορίες οι παραπάνω, αλλά πραγματικά εντυπωσιάστηκα!

Καλό ΣΚ!

gatti είπε...

Καλά,είναι απίστευτο! Ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω πως πρόκειται για γκράφιτι!

Νάσαι καλά Rizo μου, που το ανέβασες!

directionist είπε...

Και κομμουνιστής και παναθηναϊκός και... ευσυγκίνητος, αφού βγάζεις ακόμα και το καπέλο που δεν φοράς σε κάποιον που... έκανε μια κάποια πράξη. Που δε θα eρχόταν ποτέ στο μυαλό, oύτε το δικό σου ούτε και κανενός απ' αυτούς που σε χειροκρότησαν επειδή συγκινήθηκαν και ένιωσαν άνθρωποι με αισθήματα.

nellinezi είπε...

Όντως πολύ ξεχωριστό. Αν και λυπηρό ως θέμα...

Γεια σου Ριζομπρεικεράκι μου!