Βλέποντας τα προχτεσινά έκτροπα των οπαδών του
Ολυμπιακού (η μπάλα δεν παίρνει όλους τους οπαδούς εννοείται) εις βάρος της αποστολής της
Ανόρθωσης, θυμήθηκα ένα παρόμοιο σκηνικό που είχε συμβεί μερικά χρόνια πριν...
Ήταν τέλη της αγωνιστικής περιόδου 2002-2003, τότε, που 3-4 αγωνιστικές πριν τη λήξη του πρωταθλήματος, ο
Παναθηναϊκός έμοιαζε το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του...
Όμως... Όμως ήρθε εκείνο το θλιβερό απόγευμα της
Ριζούπολης!! Τότε που οι παίκτες του
Παναθηναϊκού λογάριαζαν χωρίς τους ανεγκέφαλους "οπαδούς" του
Ολυμπιακού! Τότε που το πούλμαν του
Παναθηναϊκού έφτασε κακήν κακώς στο γήπεδο και με τα μισά τζάμια του σπασμένα... Τότε που οι παίκτες του
Παναθηναϊκού μπήκαν στο γήπεδο την ώρα που γινόταν πόλεμος (βομβαρδισμός που θα ζήλευε και ο Μπους)...
Που θέλω να καταλήξω? Στη
Ριζούπολη η βία, οδήγησε τον
Ολυμπιακό σε μια μεγαλειώδη νίκη με 3-0, που του έδωσε το πρωτάθλημα. Επίσης, οι οπαδοί του
Ολυμπιακού απέκτησαν ένα αίσθημα υπεροχής, έναντι των
Παναθηναϊκών, που μεταμορφώθηκαν σε
λαγούς και σε κότες...Στην Αττική οδό και στο
Καραϊσκάκη όμως, η βία λειτούργησε εις βάρος τους... Οι παίκτες της
Ανόρθωσης μάλλον πείσμωσαν με όλο αυτό το τραμπούκικο σκηνικό και αυτό βέβαια κόστισε στον
Ολυμπιακό και στους "οπαδούς" του!
Βία και αθλητισμός είναι δύο έννοιες αντίθετες. Όσοι πιστεύουν ότι τα έκτροπα αυτά από όποια μεριά κι αν προέρχοναι (είτε αυτή λέγεται "Παναθηναϊκός", είτε "Ολυμπιακός", είτε "ΑΕΚ" κτλ), έχουν σχέση με αθλητισμό, μάλλον έχουν μπερδέψει τον αθλητισμό με τον
"αλητισμό"!
Αν αναρωτιέστε που κολλάνε τα
Χανιά στον τίτλο του κειμένου, είναι γιατί την περίοδο
2002-2003 ήμουν κάτοικος
Χανίων, ως φοιτητής. Εκεί λοιπόν είδα και τον ιστορικό πια αγώνα που έχει μείνει στη μνήμη μας ως
"της Ριζούπολης"!
Μαζί με 3 φίλους συμφοιτητές είχαμε δει τον αγώνα και παρά τη βία που είχε προηγηθεί, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, όταν τρώγαμε το ένα γκολ μετά το άλλο. Εν τέλει φάγαμε τα 3, χάσαμε το πρωτάθλημα, αλλά βασικά καθόλου δε με πείραξε, γιατί για μένα αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο...
Η τετράδα της παρέας μας αναλυτικά (ιδεολογικο-ομαδικά :p) ήταν:
- Εγώ, Κνίτης και Παναθηναϊκός.
- Κώστας, Δαπίτης και Παναθηναϊκός. Από τους πρώτους δύο που γνώρισα στα Χανιά.
- Μιχάλης, Δαπίτης και Παναθηναϊκός. Αντικομμουνιστής, μέχρι τη στιγμή που του είπα ότι είμαι Κνίτης. Αυτομάτως άλλαξε η συμπεριφορά του. Μάλλον συνειδητοποίησε ότι η (ρατσιστικού τύπου) συμπεριφορά του προς κάποιον που δεν γνωρίζει (άρα δε μπορεί και να κρίνει αν είναι "καλός" ή "κακός") ήταν λάθος. Φτάσαμε στο σημείο να έρθει και σε πάρτυ της ΚΝΕ σε ρεμπετάδικο!! ;-)
- Γιάννης, ΠΚΣάριος και Ολυμπιακός. Μαζί με τον Κώστα, τα πρώτα δύο άτομα που γνώρισα στα Χανιά (εκτός ΚΝΕ) και γίναμε φίλοι.
ΥΓ: Με τον Κώστα και το Γιάννη έχω ακόμα επικοινωνία. Με το Μιχάλη δυστυχώς έχω χάσει επαφή.