Μνημόσυνο!

Σαν σήμερα πριν από 60 ακριβώς χρόνια πέθανε ο μεγάλος Ιωσήφ Στάλιν! Έπρεπε να ζει σήμερα να τον βλέπουν και να τρέμουν κάτι χρυσαυγουλάκια κρυφοφασιστάκια, οι λεγόμενοι και εναλλακτικώς "νοικοκυραίοι"! Ουστ ρε ξεφτίλες! 

Τυχαίο; Δε νομίζω!

Με αφορμή τη χτεσινοβραδυνή επανάληψη εκπομπής του ΣΚΑΙ που αφορούσε τον "κομμουνισμό στη Ρουμανία" επί Τσαουσέσκου, καταθέτω ορισμένες απόψεις μου.

Καταρχήν, είμαι κάθετα αντίθετος με κάθε μορφή πρωσοπολατρείας που αναπτύχθηκε στα πρώην ή και νυν σοσιαλιστικά κράτη. Είμαι κάθετα αντίθετος με μαυσωλεία και "προσκυνήματα" στις σωρούς νεκρών "ηγετών" (είτε Λένιν και Στάλιν είτε Μάο Τσε Τουγκ και Κιμ Γιογκ Ιλ κτλ). Αυτές οι πρακτικές δεν έχουν καμία μα καμία επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία και παραπέμπουν μάλλον σε θρησκευτική και φαραωνική "λογική".

Επίσης, είμαι αντίθετος με κάθε μορφή καταπίεσης, πχ μειωμένες ατομικές ελευθερίες, λογοκρισία, συκοφάντηση των ατόμων με αντίθετη ή κριτική άποψη, βασανιστήρια κτλ, που αναπτύχθηκε αλλού λιγότερο κι αλλού περισσότερο. Το να προσπαθεί ένα σοσιαλιστικό κράτος να "κολλήσει" τη φήμη τρελού σε έναν άνθρωπο, στέλνοντάς τον στο ψυχιατρείο, επειδή απλά έστειλε πχ ένα γράμμα στο Κόμμα με κάποιες παρατηρήσεις, δε νομίζω ότι έχει καμία σχέση με την κομμουνιστική ιδεολογία. Όπως δε νομίζω ότι ένας τέτοιος άνθρωπος είναι "εχθρός της εργατικής τάξης".
Αυτή είναι μια αλήθεια που δε χωράει αμφισβήτηση και όσοι θέλουν πράγματι ένα σοσιαλιστικό μέλλον και παλεύουν γι' αυτό, πρέπει να παραδεχτούν αυτή την πικρή αλήθεια με το ίδιο θάρρος που υπερασπίζονται τις κατακτήσεις των σοσιαλιστικών κρατών!

Όμως, αγαπητοί φίλοι, καλά όλα αυτά, αλλά κάτι δε μου κολλάει στο τέλος!
Μήπως οι "επαναστάτες" και "υπερασπιστές της δημοκρατίας" δεν ήταν αυτοί που συνέλαβαν, δίκασαν (με δίκη παρωδία) και τελικά δολοφόνησαν εν ψυχρώ το ζεύγος Τσαουσέσκου;

Ας δούμε μερικά ακόμα παραδείγματα πιο πρόσφατα και εκτός σοσιαλισμού:

Μήπως παρόμοιοι "επαναστάτες" (μαζί με την ταπεινή βοήθεια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ βέβαια) δεν έκαναν το ίδιο με τον Μιλόσεβιτς;

Μήπως παρόμοιοι "επαναστάτες" (μαζί με την ταπεινή βοήθεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ βέβαια) δεν έκαναν το ίδιο με τον Σαντάμ Χουσείν;

Μήπως παρόμοιοι "επαναστάτες" (μαζί με την ταπεινή βοήθεια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ βέβαια) δεν έκαναν το ίδιο με τον Καντάφι;

Μήπως τελικά όλοι αυτοί οι "επαναστάτες" δεν είχαν ή δεν έχουν και μεγάλη διαφορά από τους "δικτάτορες" που δολοφόνησαν; Μήπως τελικά όλοι αυτοί οι "επαναστάτες" δεν είναι και τόσο υπέρμαχοι της δημοκρατίας όσο θέλουν να φαίνονται; Μήπως τελικά όλοι αυτοί οι "επαναστάτες" γίνονται ίδιοι με τους "δικτάτορες" ώστε απλά να αλλάξει χέρια η εξουσία; Ας αναρωτηθούμε όλοι μαζί...

Ας επανέλθω όμως, κλείνοντας, στο θέμα των σοσιαλιστικών κρατών, στα θετικά και αρνητικά τους.

Ας δεχτούμε ότι τα σοσιαλιστικά κράτη ήταν ένα "άσχημο" δημιούργημα. Ας δεχτούμε ότι οι "επαναστάτες" που ανέτρεψαν τα σοσιαλιστικά κράτη και έφεραν τη "δημοκρατία" έκαναν καλά! Γιατί στις "δημοκρατίες" αυτές, όλοι οι άνθρωποι που ήταν μέλη των ΚΚ των πρώην σοσιαλιστικών κρατών ήταν σα να μην υπήρχαν; Γιατί στις "δημοκρατίες" αυτές όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν και δεν έχουν μέχρι σήμερα ούτε πολιτικά ούτε άλλα δικαιώματα (ειδικά στις χώρες της Βαλτικής); Γιατί στη σημερινή "δημοκρατική" Γερμανία, οι Ανατολικογερμανοί δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν στην εργασία;

Είναι τυχαίο το ότι σε έρευνες που έγιναν σε όλα τα κράτη της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας (Σερβία, Κροατία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Σλοβενία, Σκόπια) οι πολίτες όλων αυτών των κρατών δηλώνουν ότι η ζωή ήταν καλύτερη πριν τη διάλυση της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας (μάλιστα έχει παρουσιάσει και η ΕΤ3 εκπομπή με σχετικές ερωτήσεις σε κατοίκους);
Είναι τυχαίο το ότι σε έρευνες που έχουν γίνει στην περιοχή της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, οι κάτοικοι κατά πλειοψηφία λένε ότι η ζωή εκεί ήταν καλύτερη πριν την πτώση του Τείχους;
Και τέλος, είναι τυχαίο, το ότι σε έρευνες που έχουν γίνει στη Ρωσία, πολύ μεγάλο ποσοστό των πολιτών δηλώνει ότι ήταν λάθος η διάλυση της ΕΣΣΔ και ότι η ζωή εκεί ήταν καλύτερη πριν τη διάλυση;

...Τυχαίο; Δε νομίζω!!

Ένα γήπεδο θυμάται...

Ένα ντοκουμέντο για την ιστορία και τα γεγονότα που σημάδεψαν το γήπεδο του Παναθηναϊκού (ή όπως έχει μείνει στην ιστορία τη "Λεωφόρο Αλεξάνδρας") από το 1922 ως και σήμερα, το οποίο πρέπει να δει όποιος θέλει να λέγεται ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός του Παναθηναϊκού (όσον αφορά καθαρά τον Παναθηναϊκό), αλλά και κομμουνιστής (όσον αφορά το ιστορικό κομμάτι).

Το πρώτο μέρος:



Το δεύτερο μέρος:

Ιστορία: Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός 8-2

Με αφορμή το σημερινό "ντέρμπι" μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο γήπεδο Καραϊσκάκη, ας θυμηθούμε τη μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία των αγώνων μεταξύ των δύο ομάδων, βλέποντας το παρακάτω βίντεο-ντοκουμέντο:

11η Σεπτεμβρίου

Πέρασαν 9 χρόνια κιόλας, από τη μέρα που οι "δίδυμοι πύργοι" -το σύμβολο του "american dream"- έγιναν στόχος των φανατικών μουσουλμάνων "τρομοκρατών"... Τη μέρα που έχασαν τη ζωή τους πολλοί αθώοι άνθρωποι, εξαιτίας της συμπεριφοράς κάποιων άλλων (κυβερνήσεων ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, κτλ) εναντίον των "κακών" μουσουλμάνων... Πάντα τη νύφη την πληρώνουν οι αθώοι θα μου πείτε... Μέχρι τη στιγμή που θα ξυπνήσουν, θα σας πω εγώ... Εκείνη τη βραδιά θυμάμαι έπαιζε η Πανάθα στο Τσάμπιονς Λιγκ με τη Σάλκε στη Γερμανία... Και αυτό που μας ένοιαζε ήταν να μην αναβληθεί ο αγώνας, που περιμέναμε να δούμε πως και πως... Κερδίσαμε...
Μετά από τόσα χρόνια, πολλά άλλαξαν στον κόσμο... Όμως, τι κι αν ο "κακός" Μπους "πήρε πούλο" από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τι κι αν τον αντικατέστησε ο "καλός" Ομπάμα στη θέση του "πλανητάρχη", ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" ακόμα μαίνεται, με αποτέλεσμα το θάνατο πολλών αθώων και αμάχων καθημερινά σε όλο τον κόσμο...
Άραγε πόσοι Αμερικάνοι στρατιώτες πρέπει να γυρίσουν στις ΗΠΑ μέσα σε κάσες για να ξυπνήσουν οι χειραγωγημένοι συμπατριώτες τους...? Μάλλον θα μείνει αναπάντητη η απορία μου...

Αυτή η επέτειος όμως δεν είναι η μόνη... Πριν πολλά χρόνια, ίδια μέρα το 1973, στη μακρινή Χιλή, οι παγκόσμιοι Κυβερνήτες (ΗΠΑ) είχαν βάλει το χέρι τους, στη δημιουργία μιας από τις πιο μαύρες Χούντες που έχει δει ο πλανήτης... Αφού βέβαια πρώτα δολοφόνησαν τον νόμιμα εκλεγμένο σοσιαλιστή Πρόεδρο Αλιέντε, και στη συνέχεια φυλάκισαν-βασάνισαν-δολοφόνησαν-κτλ χιλιάδες μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, και άλλους αριστερούς, προοδευτικούς, αγωνιστές και δημοκράτες ανθρώπους...

Για να μην ξεχνάμε

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από τότε που ο μικρός Ελιάν Γκονζάλες, βρέθηκε παρά τη θέληση του "μετανάστης" στις ΗΠΑ, όπου (αφού η μάνα του πνίγηκε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την "ελευθερία") τον κρατούσαν συγγενείς του πατέρα του στο Μαϊάμι, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν στην Κούβα και ζητούσε να επιστρέψει το παιδί του!



Παραθέτω και ένα βίντεο (δυστυχώς χωρίς υπότιτλους), για να θυμηθούμε λίγο την ιστορία...

HUMBA!

Συνιστούμε στο αγαπητό κοινό του ιστολογίου μας, να προμηθευτεί και να διαβάσει το νέο τριμηνιαίο (αθλητικο-κοινωνικο-πολιτικό) περιοδικό που ακούει στο όνομα "Humba"!
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πρώτο τεύχος του περιοδικού, "Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη της αναμέτρησης, αλλά η δράση δεν τελειώνει. Το highlight του σαββατοκύριακου –η στιγμή που τα όρια μεταξύ παικτών και οπαδών σπάνε– μόλις ξεκινάει. Οι παίκτες της ομάδας κατευθύνονται προς το πέταλο και με ενωμένα χέρια υποκλίνονται στους φιλάθλους τρεις φορές (με ζωντάνια και νεύρο σαν μια φορά), οι οποίοι με τέλειο συγχρονισμό ανταποδίδουν με τον ίδιο τρόπο την κίνηση των αθλητών. Αμέσως μετά, ο οργανωτής της εξέδρας από τη βάση του ή πολλές φορές κάποιος παίκτης από την ομάδα παίρνει το μικρόφωνο ή την ντουντούκα και απευθύνεται στο κοινό λέγοντας «Gimmie an H», και μετά με την ίδια κραυγή ζητάει να του «δώσουν» ένα U, ένα M, ένα B, ένα A. HUMBA! Μετά από κάθε γράμμα όλο το πέταλο επαναλαμβάνει δυνατά. Η διαδικασία κλείνει φωνάζοντας όλοι μαζί ένα σύνθημα.

Το humba ξεκίνησε από τους οπαδούς της Mainz στα μέσα του 1990. Από τότε σε κάθε γήπεδο (όχι μόνο στο ποδόσφαιρο), εκτελείται η τελετουργία του humba με μικρές παραλλαγές, αλλά η κεντρική ιδέα είναι ίδια: οι παίκτες και οι οπαδοί κάθονται κάτω, μετά χοροπηδούν και τραγουδούν όλοι μαζί. Το humba δε σημαίνει κάτι, συμβολίζει όμως κάτι πολύ σημαντικό: πως οι οπαδοί –ούτε οι παίκτες, ούτε οι προπονητές, ούτε οι παράγοντες– είναι τα πιο σημαντικά μέλη ενός αθλητικού συλλόγου."

Το περιοδικό μας βοηθάει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα και να "δούμε αλλιώς" την οπαδική κουλτούρα. Μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι οργανωμένος οπαδός δε σημαίνει υποχρεωτικά κακός οπαδός και χούλιγκαν (όπως θέλουν κάποιοι να είναι)...

Το site του περιοδικού για όποιον ενδιαφέρεται: www.humbazine.gr

Το ημερολόγιο ενός φαντάρου 2

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τη μέρα που ο στρατός του Ισραήλ εισέβαλε στη λωρίδα της Γάζας. Αυτή η γενοκτονία, όπου σε 23 μέρες και νύχτες δολοφονήθηκαν πάνω από 1400 Παλαιστίνιοι και ισοπεδώθηκαν τα πάντα, δεν έχει θέση στις σελίδες της αστικής ιστορίας... Και πως να έχει άλλωστε, από τη στιγμή που η ιστορία γράφεται από αυτούς που σκότωσαν και βομβάρδισαν τους άμαχους και τα παιδιά στη Γάζα?

Το τέλος του 2009 με βρίσκει ντυμένο στα χρώματα που ευθύνονται για πολλές καταστροφές όχι μόνο σε πολέμους, αλλά και σε "περιόδους ειρήνης" όπως (υποτίθεται) είναι και στη Γάζα. Τα χακί της στρατιωτικής παραλλαγής. Μέχρι τον Αύγουστο του νέου έτους θα είναι σαν δεύτερο δέρμα μου. Αυτό όμως είναι και το καλό της υπόθεσης, διότι η "σχέση" μου με τα χακί είναι καθαρά επιφανειακή!

Κλείνω ευχόμενος το 2010 να είναι ένα έτος με λιγότερους νεκρούς, λιγότερους πολέμους και περισσότερη ταξική συνειδητοποίηση, η οποία θα οδηγήσει προοδευτικά στην ειρήνη όλους τους λαούς του κόσμου!

Από τη συναυλία αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό που έγινε μπροστά στο δημαρχείο της Αθήνας:



"Για την Παλαιστίνη", από το διήμερο Φεστιβάλ αλληλεγγύης που έγινε στο Συρμό 13-14 Γενάρη 2009:

Εις το επανιδείν...

Καθότι εδώ και λίγες μέρες έχουμε "σοσιαλισμό". Ο Παναθηναϊκός ψιλοπαίζει μπάλα, έστω με τα χίλια βάσανα και παρά τις "φοβερής ευφυίας" επιλογές του Τεν Κάτε. Τα εργατικά ατυχήματα συνεχίζονται με τους ίδιους ρυθμούς, όπως και επί κυβερνήσεως της "επάρατου δεξιάς". Ο Ολυμπιακός θέλει να προκριθεί και στο Κύπελλο στα χαρτιά, παρά την πεντακάθαρη ήττα του στις Σέρρες με 3-1.

Είναι πρωθυπουργός της χώρας ο "Γιωργάκης", που μεταλλάχθηκε σε "Γιώργο". Είναι αντι-πρωθυπουργός της χώρας ο "μέγιστος δημοκράτης" Πάγκαλος, που κατά δήλωσην του "αν ο Γιωργάκης εξελέγετο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα παραιτούνταν"! Επήλθε η "εθνική συμφιλίωση" διά της θέασης της μεγίστου καλλιτεχνικού βεληνεκούς ταινίας του Βούλγαρη, που χρησιμοποίησε το σύνθημα των ανταρτών "Ψυχή Βαθιά" ως τίτλο αυτής, για δημιουργία -ισοπεδωτικών- εντυπώσεων (που λειτουργούν μονόπλευρα εις βάρος του ΔΣΕ) και μόνο.

Τα "σοσιαλιστικά" ΜΑΤ δέρνουν εργάτες έξω από το υπουργείο Απασχόλησης. Συλαμβάνονται περαστικοί στο "άβατον" των Εξαρχείων, επειδή φτερνίζονται και τα σταγονίδια κινούνται απειλητικά προς τους δημοκράτες μπάτσους. Τελείωσα τη σχολή μου και δεν είμαι πλεόν "αιώνιος φοιτητής". Έχουμε "πράσινη ανάπτυξη", "πράσινη οικονομία", "πράσινη πολιτική" γενικά. Είναι υποψήφιος για την προεδρία της ΝΔ ο "Ζορό"...

Καθότι λοιπόν δεν έχω και πολλή όρεξη να αναλύσω όλα τα ανωτέρω, κλείνω γράφοντας ότι ήρθε η ώρα να υπηρετήσει και ο γράφων την "μαμά πατρίδα" ως στρατιώτης πεζικού. Στις 9 Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 2009 θα παρουσιαστούμε προς κατάταξιν στας ενόπλους δυνάμεις της πατρίδος, εις την νήσον Ρόδον. Εις το επανιδείν...

ΥΓ: "Σειρά" μου (Στρατοβάριους) είναι το Φιλολαϊκό!

Ποτέ ξανά!

Πέρασαν κιόλας 13 χρόνια, από τη θυσία των 2 Κυπρίων νέων. Οι "Γκρίζοι Λύκοι" δολοφονούσαν και οι "ειρηνευτικές δυνάμεις" έβλεπαν άπραγες... Αυτός δεν ήταν ο ρόλος τους άραγε? Ποτέ ξανά μίσος μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ενωμένη Κύπρος, η απάντηση στους γκρίζους και μαύρους λύκους κάθε εθνικότητας!

Τάσος Ισαάκ,
δολοφονήθηκε στις 11-8-1996, σε ηλικία 24 ετών.



Σολωμός Σολωμού,
δολοφονήθηκε στις 14-8-1996, σε ηλικία 26 ετών.

Περί κρίσεως...

Ένα κομμάτι της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας κατασκευάζεται από την κατασκευαστική εταιρεία του κύριου Πέρεθ. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Πέρεθ είναι ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης, που προ ολίγων ημερών «αγόρασε» από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον ποδοσφαιριστή Κριστιάνο Ρονάλντο έναντι 95 εκατομμυρίων ευρώ και τον ποδοσφαιριστή Κακά από τη Μίλαν έναντι άλλων 67.2 εκατομμυρίων!

Με άλλα λόγια (στο πλαίσιο των περίφημων «ελευθεριών» του Μάαστριχτ με πρώτη αυτή της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου) ένα μέρος των παραπάνω αστρονομικών ποσών, καταβλήθηκε ήδη από τους Έλληνες φορολογούμενους. Αν υπολογίσουμε επίσης τους αστρονομικούς μισθούς τους (9 εκατομμύρια το χρόνο για τον Κακά), και εκεί ένα μέρος θα πληρώνεται από τον Έλληνα εργαζόμενο, μέσω των διοδίων που έρχονται...

Αλήθεια, πως γίνεται εν μέσω κρίσης, όταν "τα αφεντικά" (εργοδότες όπως τους αποκαλούν οι μικροαστοί που έχουν τη γνώμη ότι όταν δεν υπάρχουν "αφεντικά" δεν υπάρχουν και δουλειές) λένε ότι αδυνατούν να δώσουν χρήματα στους εργαζόμενους, και ακόμα χειρότερα τους παίρνουν πίσω και τα λίγα που τους δίνουν, να "ρίχνουν" στην αγορά τέτοια "τρελά" ποσά για την "αγορά" ποδοσφαιριστών??

Αλήθεια, πως γίνεται τη μια στιγμή το πολιτικό σύστημα (οι κατά χώρα κυβερνήσεις ειδικά) να προσπαθούνε με νύχια και με δόντια να πείσουν το λαό, ότι η κρίση πλήττει το Κεφάλαιο (δεν το λένε βεβαίως έτσι χύμα με το όνομα του) και γι' αυτό (δήθεν) του δίνουν δάνεια για να το σώσουν (βλέπε πχ δάνειο 27 εκατομμυρίων ευρώ στους εν Ελλάδι τραπεζίτες) και ταυτόχρονα οι ίδιοι οι κεφαλαιοκράτες να αποδεικνύουν ότι η κρίση μόνο το Κεφάλαιο δεν ακουμπάει???

* * *

Σημερινό πρωτοσέλιδο φυλλάδας "Πράσινης": "Τιμάει την ιστορία του! Τέλος εποχής για το Γιάννη Γκούμα με διπλή πρόταση του Παναθηναϊκού αντάξια της προσφοράς του"!!! Άκουσον άκουσον!! Αυτοί που κόβουν με το έτσι θέλω τη μπάλα στο Γκούμα έχουν το θράσσος και μιλάνε για "τιμή", "ιστορία", "πρόταση αντάξια της προσφοράς του" και άλλα τέτοια (τουλάχιστον) τραγελαφικά!! Ξεκάθαρος εκβιασμός στον αθλητή Γκούμα με δεδομένη την αγάπη του για την ομάδα... Να τους χαίρεστε!

* * *

Σαν προχθές γεννήθηκε ο μεγάλος Αργεντινός κομμουνιστής επαναστάτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα (14 Ιούνη 1928). Σαν σήμερα πέθανε ο μεγάλος Άρης Βελουχιώτης, γέννημα θρέμμα του ΚΚΕ (16 Ιούνη 1945). Η ζωή και η δράση τους, φωτεινό παράδειγμα για όλους μας. Χωρίς άλλα σχόλια.

Φασιστική ηλιθιότητα...

Όπως θα γνωρίζουν όσοι διαβάζουν τούτο το ιστολόγιο, οι πεποιθήσεις μου είναι χρώματος κόκκινου όσον αφορά την ιδεολογία και χρώματος πράσινου όσον αφορά τον αθλητισμό. Φαίνεται όμως ότι κάποια "φωτισμένα" μυαλά, θεωρούν ότι τους ανήκει μια ομάδα (εν προκειμένω ο Παναθηναϊκός) ή έχουν το "προνόμιο" να την υποστηρίζουν μόνο αυτοί, κατακτημένο με το έτσι θέλω!!

Αφορμή για τα όσα γράφω, στάθηκε ένα μήνυμα που έλαβα στο κανάλι μου στο youtube από έναν μάγκα εν ονόματι "zlexandros", ο οποίος μου έγραψε τα εξής: "o pao einai dikos mas !!! ok filarako ??? ela katw gkyzi kai 8a se kalodextoyme emeis !!!"
Ο εν λόγω "μάγκας" χρυσαυγίτης, μάλλον θεωρεί ότι έχει το αποκλειστικό δικαίωμα υποστήριξης του Παναθηναϊκού... Εκτός του ότι αγνοεί ότι ιστορικά ο Παναθηναϊκός δεν έχει καμία σχέση με την φασιστική ιδεολογία που ο ίδιος υποστηρίζει και κάτι τύποι σαν κι αυτόν βρωμίζουν τον Παναθηναϊκό με την ηλίθια αντίληψη τους για τη ζωή, έχει και το θράσσος να απειλήσει... αλήθεια, τι ακριβώς απειλεί??

Ας μάθει αυτός ο τύπος κάτι που μάλλον αγνοεί για τον Παναθηναϊκό και ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια που ανέδειξε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο! Τον Άγγελο Μεσσάρη, που ήταν σύνθημα στα χείλη των Παναθηναϊκών οπαδών ("Εβάλαμε 8 στον Ολυμπιακό κι άλλα 4 στον Άρη, γεια σου Άγγελε Μεσσάρη!").

* * *

Ας ανατρέξουμε πίσω, εν έτει 1930. Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα γίνεται με το σύστημα των πόλεων (Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης). Στην τελική φάση εκείνου το πρωταθλήματος συμμετείχαν ο Ολυμπιακός από τον Πειραιά, ο Παναθηναϊκός από την Αθήνα και ο Άρης από τη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος αγώνας της τελικής φάσης ανάμεσα στον Άρη και τον Ολυμπιακό έληξε με νίκη των Πειραιωτών με το ευρύ 5-0. Έτσι, όταν οι «ερυθρόλευκοι» ανέβηκαν στην Αθήνα για να αντιμετωπίσουν τον ΠΑΟ, την 1η Ιουνίου του 1930, η αισιοδοξία τους ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Δέκα χιλιάδες κόσμου παρακολούθησε τον αγώνα, αριθμός ασύλληπτος για τα δεδομένα της εποχής. Όπως ασύλληπτο ήταν και το σόου ενός 21χρονου παίκτη, του Άγγελου Μεσσάρη. Δύο γκολ από τον Μεσσάρη, δύο ο Πιερράκος, δύο ο Συμεωνίδης, ένα ο Μηγιάκης και ένα αυτογκόλ του Κουράντη. Τελικό σκορ 8-2 υπέρ του Παναθηναϊκού.

Επόμενος αγώνας, με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες φίλαθλοι ακολούθησαν την ομάδα επιβιβαζόμενοι σε ειδικά ναυλωμένα πλοία. Όσοι έμειναν πίσω συγκεντρώθηκαν στα γραφεία των εφημερίδων και περίμεναν νέα από τα τηλεγραφήματα των ανταποκριτών. Ακόμα μία μεγάλη εμφάνιση του Μεσσάρη και νίκη με 4-1. Παροξυσμός στην πόλη. Στην επιστροφή της ομάδας στον Σταθμό Λαρίσης υπήρχε λαοθάλασσα, που αποθέωσε τους παίκτες και τραγούδησε για πρώτη φορά το ιστορικό σύνθημα: «Εβάλαμε οχτώ στον Ολυμπιακό κι άλλα τέσσερα στον Άρη, γεια σου Άγγελε Μεσσάρη».

Ο Άγγελος Μεσσάρης έπαιξε ποδόσφαιρο μόλις τρία χρόνια και όμως το όνομά του γράφτηκε στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όσοι γνώρισαν τον Μεσσάρη μιλάνε για έναν παίκτη με εξαιρετικά προσόντα και εξαιρετικό ήθος. Είχε όμως ένα... «ελάττωμα»: ήταν κομμουνιστής. Σε δύσκολες εποχές ο Μεσσάρης προσπάθησε να συνδυάσει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο, με τον αγώνα για μια άλλη, δικαιότερη κοινωνία, και τις σπουδές. Ο Παναθηναϊκός, με την ανακάλυψη το 1928 του Άγγελου Μεσσάρη, ποδοσφαιρικού ταλέντου σπάνιου, υπήρξε ταυτόχρονα και τυχερός και άτυχος: τυχερός γιατί ανακάλυψε κάτι πολύτιμο, άτυχος όμως γιατί δεν μπόρεσε να το αξιοποιήσει. Στα 17 του χρόνια ο Μεσσάρης είναι ήδη ένας γνωστός ποδοσφαιριστής, γραμμένος στο «Γουδί», τον πιο παλιό ποδοσφαιρικό σύλλογο. Εκεί τον συναντάει ο Γιώργος Καλαφάτης με τον προπονητή Φόρνερ και ζητάνε να τον πάρουν στον Παναθηναϊκό. Το «Γουδί» βρίσκεται ήδη σε διάλυση και ο πρόεδρός του Δ. Μαϊδής συμφωνεί να δοθεί στον Παναθηναϊκό. Πολύ σύντομα ο Μεσσάρης γίνεται το πρώτο όνομα του ελληνικού ποδοσφαίρου και οδηγεί τη νέα του ομάδα στη θριαμβευτική πορεία του ’29-’30. Τη φήμη του o Μεσσάρης την απόκτησε παίζοντας μπάλα μόνο 3 χρόνια! Το 1931, ενώ ακόμα δεν έχει συμπληρώσει τα 21 του χρόνια, εγκαταλείπει οριστικά το ποδόσφαιρο και πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι αν o Παναθηναϊκός έμεινε μακριά από το πρωτάθλημα τα 20 επόμενα χρόνια, οφείλεται σ’ αυτό ακριβώς το γεγονός. Με την αποχώρησή του, που συνέπεσε και με την αποχώρηση του ιδρυτή της ομάδας Γ. Καλαφάτη, ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά διαλύθηκε.

Οι συνθήκες και η νοοτροπία της εποχής ήταν εκείνα που οδήγησαν τον Μεσσάρη στο να πάρει μια τέτοια απόφαση. Έδωσε τρεις φορές εξετάσεις στο Πολυτεχνείο και απέτυχε και τις τρεις. Ο Απόστολος Νικολαΐδης, που είχε ήδη προωθηθεί στην προεδρία του Παναθηναϊκού, του είπε καθαρά ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τον βοηθήσει αν δεν άλλαζε τις «εξτρεμιστικές» πολιτικές του απόψεις και αν δεν σταματούσε να ασχολείται με πολιτικές και κοινωνικές εκδηλώσεις.

Ο Άγγελος Μεσσάρης ήταν δραστήριο μέλος της ΟΚΝΕ, της νεολαίας του ΚΚΕ. «Αν αποφασίσεις να παίξεις μπάλα και τίποτε άλλο, εγώ θα είμαι εκείνος που θα σε βάλω στο Πολυτεχνείο», του είπε χαρακτηριστικά, για να πάρει ως απάντηση μια σκέτη άρνηση. Δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ τους και αυτή ήταν η τελευταία φορά που το μεγάλο εκείνο ταλέντο είχε κάποια επαφή με τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και ο Μεσσάρης πήρε την απόφαση να σταματήσει οριστικά την μπάλα στα 22 του χρόνια. Η απόφαση αυτή προκάλεσε σοκ στους φιλάθλους της ομάδας. Εκατοντάδες κόσμος πολιορκούσε το σπίτι του και έπεφτε κυριολεκτικά στα πόδια του προσπαθώντας να τον κάνει να αλλάξει γνώμη. Εκείνος ήταν αμετάπειστος. Έτσι, αυτός ο μεγάλος αθλητής χάθηκε για τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν παρακολούθησε ποτέ ξανά αγώνα ποδοσφαίρου. Μία μόνο φορά ξαναφόρεσε ποδοσφαιρικά παπούτσια, όταν το 1935 πήρε μέρος σε φιλικό αγώνα Παναθηναϊκού - ΑΕΚ (2-2), που δόθηκε για φιλανθρωπικό σκοπό. Πέτυχε στο Πολυτεχνείο και αφοσιώθηκε στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Μπορεί η καριέρα του να ήταν σύντομη, αλλά πρόλαβε να περάσει στον χώρο του μύθου. Το όνομα «Άγγελος Μεσσάρης» εξακολουθεί μέχρι σήμερα να προκαλεί ανατριχίλα σε όλους τους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Πέθανε σε ηλικία 68 ετών το 1978 και πλήθος κόσμου παραβρέθηκε στην κηδεία του.

Με την αποχώρηση του Μεσσάρη η ομάδα του Παναθηναϊκού μπήκε σε μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής. Στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι τον πόλεμο δεν κατάφερε να ξανακατακτήσει το πρωτάθλημα. Και όχι μόνον αυτό. Πέρασε από ένα σωρό ανακατατάξεις, εσωτερικές διαμάχες και αλληλοεξοντώσεις παραγόντων. Κάποια στιγμή μάλιστα ο Απόστολος Νικολαΐδης έφτασε στο σημείο να διαπράξει το υπέρτατο ατόπημα και να διαγράψει από τα μητρώα του συλλόγου τον Γιώργο Καλαφάτη! Το σφάλμα βέβαια διορθώθηκε αργότερα με παρέμβαση του γ.γ. του συλλόγου Μιχάλη Παπάζογλου, αλλά ήταν ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατούσε στον Παναθηναϊκό. Έτσι, από τη «χρυσή ομάδα» δεν έμεινε τίποτα για να θυμίζει τις δόξες του παρελθόντος. Μόνο το κύπελλο του 1940, λίγο πριν τη φρίκη του πολέμου, έδωσε λίγη παρηγοριά στον απογοητευμένο κόσμο.

* * *

Πριν λοιπόν αγαπητά φασιστάκια ξεστομίζετε αρλούμπες που καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα (με την κοινωνική πραγματικότητα εννοώ, όχι με τη πλασματική που δημιουργείτε στον εγκέφαλο σας), καλό θα ήταν να μάθετε κατά το ελάχιστο την ιστορία της ομάδας την οποία ευαγγελίζεστε ότι υποστηρίζετε!

Μέχρι τότε ...περαστικά σας!

* * *

Ερώτηση κρίσεως:
Μήπως ξέρεις αγαπητέ χρυσαυγίτη πόσοι κομμουνιστές κατοικούν στου Γκύζη?? Εγώ ξέρω... Πολλοί! Γι' αυτό άσε κατά μέρος τις απειλές...

ΥΓ: Τα ιστορικά στοιχεία αντλήθηκαν από κείμενο του δημοσιογράφου Μάκη Διόγου.

18ο Συνέδριο ΚΚΕ

Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ άρχισε χτες με την ομιλία της σ/σας Αλέκας Παπαρήγα, που διάβασε την εισήγηση της ΚΕ. Όπως αναφέρεται στην εισήγηση, στην προσυνεδριακή διαδικασία για το πρώτο θέμα, που αφορούσε τον απολογισμό του Kόμματος και τα καθήκοντα έως το 19ο Συνέδριο, πήρε μέρος το 72% των κομματικών μελών. Δικαιολογημένοι απόντες ήταν το 17% και αδικαιολόγητοι το 11%. Oι Θέσεις υπερψηφίστηκαν, καθώς ψήφισε κατά το 0,15% των μελών του Κόμματος και λευκό το 0,30%. Για το δεύτερο θέμα, που αφορούσε στις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, πήρε μέρος το 73% των μελών του Κόμματος. Δικαιολογημένοι απόντες ήταν το 17% και αδικαιολόγητοι το 10%. Oι Θέσεις, επίσης, υπερψηφίστηκαν, καθώς 0,35% ψήφισαν κατά και 0,61% λευκό.
Προσωπικά με προβληματίζει το 11% και 10% αντίστοιχα των αδικαιολόγητα απόντων (εφόσον μιλάμε για συζητήσεις που είναι προπαρασκευαστικές του Συνεδρίου, το οποίο αποτελεί την κορυφαία λειτουργία του Κόμματος), αλλά εφόσον δε γνωρίζουμε τις πιθανές αιτίες, δε μπορούμε υποθετικά να μιλάμε. Οι δικαιολογημένοι απόντες, απ' όσο έχω μελετήσει ντοκουμέντα προηγούμενων συνεδρίων, είναι κατά πλειοψηφία ηλικιωμένοι σ/φοι που αδυνατούν να προσέλθουν.

Όλη την εισήγηση μπορείτε να διαβάσετε >> εδώ.
Επίσης, ντοκουμέντα του 18ου Συνεδρίου συνολικότερα θα βρείτε >> εδώ.

Δε μπαίνω στον κόπο να αναλύσω περισσότερο τα του Συνεδρίου, καθότι υπάρχουν αναλυτικά ρεπορτάζ στο Ριζοσπάστη. Για την πρώτη μέρα >> εδώ.

Αύριο Παρασκευή 20 Φλεβάρη, στις 6.30 το απόγευμα, στα γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΚΚΕ, στην πλατεία Κοραή, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με συμμετοχή εκπροσώπων των εξής κομμάτων: Πορτογαλικού ΚΚ, ΚΚΡΟ Ρωσίας, Νοτιοαφρικάνικου ΚΚ, ΚΚ Ινδίας, ΚΚ Βραζιλίας, Λιβανέζικου ΚΚ και Τουντέχ Ιράν.

Οι πιθηκάνθρωποι του συστήματος

Η ιστορία που ακολουθεί δεν είναι φανταστική, αλλά πέρα για πέρα αληθινή...

" Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε μια αυτοκρατορία, διαφορετική απ' τις άλλες, η οποία ονομαζόταν "Σοβιετική Ένωση" και την αποτελούσαν πολλά βασίλεια, όπως το βασίλειο της Σοβιετικής Ρωσίας, της Σοβιετικής Ουκρανίας, του Σοβιετικού Ουζμπεκιστάν κτλ... Αυτοκράτορας της ήταν ο Ιωσήφ Βησσαριώνοβιτς Τζουγκασβίλι. Ο αυτοκράτωρ Ιωσήφ ήταν γιος υποδυματοποιού και πλύστρας και είχε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Καταγόταν από το βασίλειο της Σοβιετικής Γεωργίας που ανήκε στη Σοβιετική Αυτοκρατορία. Οι δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν τον ανάγκασαν να μετατραπεί από φοιτητής Θεολογίας σε αιμοδιψή κομμουνιστή (για να επιβιώσει). Έτσι αφού από απλό μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης του ΚΚΣΕ ανήλθε σε μέλος του Πολίτμπουρο και στη συνέχεια έβγαλε από τη μέση όλους τους αντίζηλους του από τη διεκδίκηση του θρόνου της Αυτοκρατορίας, κατάφερε να γίνει Αυτοκράτωρ στη θέση του Αυτοκράτωρος (Λένιν).
Επειδή ήταν πολύ σκληρός, κακός και άκαρδος άνθρωπος (αιμοδιψής κομμουνιστής γαρ) καθιερώθηκε ως Αυτοκράτωρ Στάλιν (ακούγεται πιο σκληρό και έτσι στο άκουσμα της λέξης "Στάλιν" έτρεμαν όλοι)!!
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, έκανε πολλούς πολέμους, σκότωσε εκατομύρια αθώους στρατιώτες του Χίτλερ, ο οποίος ήταν Αυτοκράτωρ της Γερμανίας με ειρηνικές διαθέσεις... Επίσης κατέκτησε το Ανατολικό τμήμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και το μετέτρεψε σε προτεκτοράτο της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας... Πολλοί λαοί υπέφεραν κάτω από το ζυγό της εξουσίας του Στάλιν! Σκότωσε χιλιάδες Ουκρανούς και μετά διέδιδε ότι αυτοί πέθαναν απ' την πείνα... Σκότωσε και άλλους Ουκρανούς στο Κατίν... Τόσο κακός ήταν...
Δεν έφταναν όλα αυτά όμως, η πανουργία αυτού του ανθρώπου δεν είχε τέλος και αφού έκανε όλα τα παραπάνω, σκέφτηκε κάτι πολύ μα πολύ κακό! Θέλησε να φτιάξει έναν στρατό, ανίκητο, που στο πέρασμα του δε θα μένει τίποτα όρθιο! Έναν στρατό για να κατακτήσει όλο τον κόσμο!! Σκέφτηκε λοιπόν να αναθέσει στην παρα-αυτοκρατορική οργάνωση της KGB τη δημιουργία ενός στρατού τερατωδών πιθηκανθρώπων (διασταύρωση ανθρώπων με πιθήκους)! Έτσι ο απότερος στόχος του θα γινόταν πραγματικότητα... Η γη θα γινόταν κόκκινη και οι λαοί της γης θα ζούσαν τραγικές ώρες... Όμως ο Αυτοκράτωρ Στάλιν πέθανε και δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει τα πανούργα σχέδια του...

Μετά από πολλές δεκάδες χρόνια, πολλοί καλοί άνθρωποι (δημοσιοκάφροι) που νοιάζονται για το καλό του κόσμου, προσπαθούν να φτιάξουν "ντοκιμαντέρ" στα οποία παρουσιάζουν την αλήθεια στους ανθρώπους, για να δουν τι τραβούσαν παλιά οι καλοί άνθρωποι από τους κακούς...
Και για να μην επαναληφθούν παρόμοια πράγματα στο μέλλον...
Για να μην γίνει κόκκινη η γη... "

Η ανωτέρω ιστοριούλα (στην ουσία της), παρουσιάστηκε προχτές το βράδυ στη ΝΕΤ! Ναι ναι... Για την Κρατική Τηλεόραση μιλάω... Αυτήν που πληρώνει ο λαός (και εμείς οι αιμοδιψείς κομμουνιστές) για να ενημερωνόμαστε για την αλήθεια!

Καλό ταξίδι έντιμε άνθρωπε

Πέθανε κι ο Πάνος Τζαβέλας, ο αντάρτης του ελληνικού τραγουδιού. Μετά τη Μαρία Δημητριάδη, χάθηκε άλλος ένας άνθρωπος που με τα τραγούδια του κρατούσε ψηλά τη σημαία του αγώνα!

Αντάρτης στα βουνά με τον ΕΛΑΣ και το ΔΣΕ, αντάρτης και στο τραγούδι, με τα όσα καυτηρίαζε!

Άραγε σ/φε Πάνο, θα ξυπνήσει ποτέ ο Κυρ Παντελής ή θα είναι πάντα ένας "έντιμος άνθρωπος"?

Εγώ πάντως θα κάνω ότι μπορώ για να τον ξυπνήσω... Θα κάνω φασαρία! Κι αν επιμένει να κοιμάται και αρνείται να ξυπνήσει, θα 'χω έτοιμο κι ένα κουβά με νερό να του ρίξω στα μούτρα...

Καλό ταξίδι...

...ήξερε τι είναι ζωή και την έδωσε!!

Σήμερα συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη μέρα της δολοφονίας του Χρήστου Μαλτέζου, του γραμματέα της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας), που το 1938 σε ηλικία 30 ετών δολοφονήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας μετά από άγρια βασανιστήρια.

Ο Χρ. Μαλτέζος γεννήθηκε το 1908 στα Μέθανα. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Οταν τελείωσε το Γυμνάσιο, ρίχτηκε στη μάχη της δουλιάς για να μπορέσει να σπουδάσει στη Νομική σχολή. Στο επαναστατικό κίνημα μπήκε πολύ νωρίς, όταν ήταν ακόμη φοιτητής της Νομικής.
Συνδέθηκε με την ΟΚΝΕ (ίδρυση το Νοέμβρη του 1922) από το 1925, εντάχθηκε στις γραμμές της το 1928 και πολύ γρήγορα αναδείχτηκε σε στέλεχος.
Παρά τις δύσκολες συνθήκες και την τρομοκρατία, η ΟΚΝΕ πρωτοστάτησε στην οργάνωση της πάλης της νεολαίας στα εργοστάσια, τα χωριά, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Στα πανεπιστήμια, όπου οι φοιτητές πλήρωναν δίδακτρα, ενώ η έννοια της φοιτητικής μέριμνας ήταν άγνωστη, τα μέλη της ΟΚΝΕ δραστηριοποιούνταν μέσα από την “Αριστερή Παράταξη”, που είχε μεγάλη απήχηση.
Ο Χρήστος Μαλτέζος δούλεψε στις οργανώσεις της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου και αλλού. Για αρκετό χρονικό διάστημα καθοδηγούσε την έκδοση της εφημερίδας της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», που έβγαινε τακτικά, μέσα όμως σε συνθήκες αφάνταστα δύσκολες και είχε μεγάλη κυκλοφορία στα εργοστάσια, στις συνοικίες, στο στρατό, αλλά και στην επαρχία, στα χωριά.

"Σύντροφοι, τον Χρήστο Μαλτέζο σκότωσαν, έναν απ' αυτούς που ξέραν τι είναι ζωή και τη δόσαν!"

17 Νοέμβρη

17 Νοέμβρη 1918 - 17 Νοέμβρη 2008:

Γενέθλια σήμερα για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Το Κόμμα της εργατικής τάξης της χώρας μας, συμπλήρωσε 90 χρόνια αγώνων και θυσίας. Και συνεχίζει, μέχρι την τελική νίκη...

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2008:

35 χρόνια πέρασαν απ' την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο, που εξελίχθηκε σε λαϊκή διαμαρτυρία και οδήγησε στην πτώση της Χούντας. Η συνέχεια ήταν η επιστροφή της αστικής δημοκρατίας και όχι η λαοκρατία, όπως ζητούσε ο λαός με τα συνθήματα του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Κάτι έμεινε στη μέση λοιπόν. Και θα το ολοκληρώσουμε εμείς και οι επόμενοι...

Η πορεία σήμερα έγινε και είχε επιτυχία, παρά τη βροχή. Χιλιάδες κόσμου, στα μπλοκ του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, του ΠΑΜΕ, των μαθητών και των φοιτητικών συλλόγων, έδωσαν για ακόμα μια χρονιά την απάντηση. Έξω οι Αμερικάνοι, το ΝΑΤΟ, οι βάσεις τους και τα τσιράκια τους...

ΥΓ: Τα τελευταία χρόνια έγινε παράδοση η βροχή τη μέρα της πορείας. Αν υπάρχει Θεός, σίγουρα είναι αντιδραστικός. Τέλος.

Γιατί τόση μανία?

Με αφορμή την εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ προς τιμήν του μεγάλου επιστήμονα και αγωνιστή Πέτρου Κόκκαλη, που ήταν στέλεχος του Κόμματος και υπουργός στην Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας ("Κυβέρνηση του Βουνού") και η οποία πραγματοποιήθηκε παρουσία μεγάλης αντιπροσωπείας της ΚΕ του ΚΚΕ, καθώς και μελών και φίλων του Κόμματος, αλλά και απλών ανθρώπων, έσπευσαν ορισμένοι να ρίξουν για άλλη μια φορά το δηλητήριο τους!!
Αιτία? Η παρουσία στην εκδήλωση, του εγγονού του τιμώμενου, Πέτρου Κόκκαλη του νεώτερου (γιου του Σωκράτη).
Τόσο πολύ τους πείραξε, που ο εγγονός ενός ιστορικού στελέχους του ΚΚΕ βρέθηκε σε εκδήλωση τιμής για τον παππού του?

Όλο το προηγούμενο διάστημα, έριχναν τις ύπουλες βολές τους διαδίδοντας ότι "ο Περισσός έστειλε επίσημη πρόσκληση στην οικογένεια Κόκκαλη"! Μα καλά!! Τόσο εύκολα μπαίνουν στον Περισσό αυτοί οι "διάφοροι" που τα γράφουν και μαθαίνουν τα πάντα με το νι και με το σίγμα?? Από τη μια μας λένε ότι ο Περισσός είναι κάστρο, φρούριο, οχυρό (και ούτε εγώ ξέρω τι άλλο) κι απ' την άλλη τα μαθαίνουν όλα?? Από τη μια κατηγορούν το ΚΚΕ ως απομονωμένο και σκληρό (πειθαρχικά) κι απ' την άλλη μας λένε ότι "σύμφωνα με πληροφορίες" ή "σύμφωνα με πηγές" κτλ κτλ...?

Εν πάσει περιπτώσει τα περί επισήμων προσκλήσεων είναι λόγια του αέρα. Αλλά δεν υπάρχει και κανένας λόγος να απολογηθεί το ΚΚΕ για την παρουσία του εγγονού Πέτρου.
Ο μόνος ίσως που θα πρέπει να απολογηθεί, είναι ο ίδιος ο εγγονός, που αν και είναι στην αντίπαλη όχθη σε σχέση με τα ιδανικά του παππού του, παρόλα αυτά, παρεβρέθη σε μια εκδήλωση που οργάνωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Και εννοώ να απολογηθεί όχι σε μας βέβαια, αλλά στην τάξη του.

Για να τελειώνω με το θέμα, προσωπικά αν και αντιπαθώ τον εγγονό Πέτρο Κόκκαλη, τόσο για τις κατά καιρούς υποτιμητικές δηλώσεις του για τον Παναθηναϊκό, για την αρκετή αλαζονεία που επιδεικνύει, όσο και για τις εις βάρος του ΚΚΕ δηλώσεις του, ένοιωσα μια (έστω μικρή) ικανοποίηση, για την παρουσία του στην εκδήλωση.

Όσοι επιμένουν στα περί υπόγειων (ή υπέργειων προσθέτω εγώ) σχέσεων του ΚΚΕ με τον Σωκράτη Κόκκαλη, ας μείνουν πιστοί στην αντικομμουνιστική υστερία τους. Περαστικά τους!

Έκθεση ιστορίας

Εγκαινιάστηκε προχτές, Τετάρτη 1 Οκτώβρη, η έκθεση φωτογραφίας και ντοκουμέντων, αφιερωμένη στα 90 χρόνια ιστορίας και δράσης του ΚΚΕ, που θα φιλοξενείται στον πολιτιστικό πολυχώρο "Μάνος Λοϊζος" του Δήμου Νίκαιας, μέχρι και τις 31 Οκτώβρη!

Υπάρχει χρόνος μπροστά για να την επισκεφθείτε όλοι! Όλοι, μέλη, φίλοι, οπαδοί του ΚΚΕ, μέλη και φίλοι της ΚΝΕ, προοδευτικοί και ριζοσπάστες άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την ιστορία του λαϊκού κινήματος της χώρας και το πως αυτή γράφτηκε, πρέπει να δώσουν το παρόν!!

* * *

Επίσης αύριο Σάββατο 4 Οκτώβρη κυκλοφορεί ο Οδηγητής, με ανταποκρίσεις από το κεντρικό Φεστιβάλ ΚΚΕ-ΚΝΕ! Μην τον χάσετε!

* * *

Την Κυριακή, μαζί με τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, θα κυκλοφορήσουν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, για το 18ο συνέδριο του Κόμματος. Πρέπει όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να τις διαβάσουν και να συμβάλλουν στον προσυνεδριακό διάλογο! Στην εξόρμηση της Κυριακής, δε θα μείνει πόρτα κλειστή μπροστά μας. ;-)


ΥΓ: Καλό και αγωνιστικό μήνα.

Το μπούμεραγκ της 11ης Σεπτεμβρίου

Γίνεται, μια ημέρα την οποία πάσχισες με το ζόρι να μετατρέψεις σε επέτειο της "δημοκρατικότητας", της "μεγαλοψυχίας" και της "αγωνιστικότητας" του έθνους σου, να σου γυρνάει μπούμεραγκ?
Ναι! Στην περίπτωση των ΗΠΑ, γίνεται και παραγίνεται!
Γιατί οι ΗΠΑ δε φτάνει που κατασκεύασαν ολόκληρη τρομοκρατική "πανδαισία" εις βάρος τους, με αποκορύφωμα την 11η Σεπτέμβρη του 2001, ξέχασαν και την πραγματική 11η Σεπτεμβρίου. Αυτή του 1973. Τότε που δολοφόνησαν τον εκλεγμένο αριστερό Πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε και στη θέση του τοποθέτησαν τον Πινοσέτ μετατρέποντας τη χώρα σε μια άκρως φασιστική δικτατορία.
Γιατί μπορεί να αποδείχθηκε, ότι η επίθεση στο Πεντάγωνο δεν έγινε ποτέ (τουλάχιστον όπως την παρουσίασε αρχικά η κυβέρνηση των ΗΠΑ), μπορεί οι 2 επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους να είναι αμφιλεγόμενης προέλευσης, μπορεί να αποδείχθηκε ότι ο Σαντάμ δεν είχε πυρηνικά όπλα, αλλά αποδείχθηκε επίσης ότι η δολοφονία του Αλιέντε, η τοποθέτηση του Πινοσέτ στη θέση του, η επιβολή του φασιστικού του καθεστώτος, οι δολοφονίες και τα βασανιστήρια χιλιάδων κομμουνιστών, αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων, ήταν πράξεις των ΗΠΑ.
Στο σπίτι του κρεμασμένου λοιπόν, ας μη μιλάνε για σχοινί.
Η χώρα στην οποία, απαγορεύεται το αλκοόλ στα άτομα κάτω των 21, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπεται η κατοχή όπλων ακόμα και σε παιδιά γυμνασίου, η χώρα "των ευκαιριών" στην οποία υπάρχουν 40.000.000 άστεγοι, ας μη μιλάει για δημοκρατία.
Το "αμερικάνικο όνειρο", έγινε εφιάλτης...