Μια ανάσα δρόμο

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Μηλιώτη, με τίτλο "Μια ανάσα δρόμο", εκδόθηκε πριν από λίγο καιρό από την Ars Nocturna. Το βιβλίο πωλείται σε αρκετά βιβλιοπωλεία, αλλά εγώ προτίμησα αυτό της Πολιτείας.

Παρακάτω βλέπετε το δελτίο τύπου που "συνοδεύει" την έκδοση:

Προεκλογικό άσμα δεύτερον

Σε συνέχεια του πρώτου, παρουσιάζω το δεύτερο προεκλογικό άσμα, που αφορά ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ-Οικολόγους-Δημ.Αρ... Τραγουδήστε το με βάση τη μελωδία του "Ύμνου του ΠΑΣΟΚ" (ή αλλιώς "ο ήλιος ο πράσινος")...


Ο ήλιος ο πράσινος, ο ήλιος του Αντρέα τους οδηγεί
ΠΑΣΟΚ μαζί με ΣΥΡΙΖΑ για μια Ελλάδα νέα καπιταλιστική
Πωρωμένες γροθιές και βλακώδη μυαλά
Το κεφάλαιο τους σώνει για ακόμα μια φορά
Δε θα αφήσουνε ποτέ τους φτωχούς να σωθούν
Το κεφάλαιο τους δίνει εντολές να εκτελούνε
Κι έτσι αυτοί καλά περνούν…

Ο ήλιος ο πράσινος, ο ήλιος του Γιωργάκη τους οδηγεί
ΠΑΣΟΚ και Οικολόγοι μαζί για μια Ελλάδα «οικολογική»
Σηκωμένες σημαίες μα ηλίθια μυαλά
Ο λαός θα υποφέρει για ακόμα μια φορά
Ο Αλέξης κι ο Κουβέλης κι ο Τρεμόπουλος μαζί
Την "Ευρώπη" θα ακούνε εντολές θα εκτελούνε
Με τον Πάγκαλο μαζί…

Προεκλογικό άσμα πρώτον

Το πρώτο προεκλογικό άσμα, των κομμάτων της ΝΔ και του ΛΑΟΣ (έπεται και το δεύτερο για τους άλλους). Τραγουδήστε το στη μελωδία του "ύμνου της ΝΔ"...

Σε περιμένουν να πας και πάλι
ΝΔ και ΛΑΟΣ μες το ίδιο κανάλι
Να πας σαν θύελλα τους ξένους να διώξεις
Να χτίσεις φρούρια για να τους στριμώξεις

Ο ουρανός θα γίνει μαύρος και πάλι
Απ’ το βοριά ως το πιο νότιο ακρογυάλι
Ο φασισμός θα καρφωθεί στα μυαλά τους
Αφού δεν ήτανε ποτέ στα καλά τους

Σε περιμένουν να πας και πάλι
Να κορυφώσετε το μαύρο τους χάλι
Μαζί να γράψετε σκατά ιστορία
Ζητώ το ΛΑΟΣ
Ζήτω η βλακεία
Ζήτω η Νέα Δημοπρασία

Εσείς το μίσος την κακία θυμάστε
Και το συμφέρον το δικό σας κοιτάτε
Για σας τα χρώματα μόνο έχουν αξία
Γιατί πιστεύετε σε μία βλακεία

Σε περιμένουν να πας και πάλι
Να κορυφώσετε το μαύρο τους χάλι
Μαζί να γράψετε σκατά ιστορία
Ζητώ το ΛΑΟΣ
Ζήτω η βλακεία
Ζήτω η Νέα Δημοκρατία


Ερώτηση ρητορική... Θα πας??!

Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως!

Έτσι ονομάζεται η παράσταση που διοργανώνεται από το 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο του Πειραιά, τα οποία ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια προσπάθεια, της οποίας τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν στη συμμετοχή του Μουσείου Μπενάκη στην Ημέρα Ποίησης.

Γιάννης Ρίτσος: 1909-1990

Τα δύο αυτά σχολεία, το 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο Λύκειο Πειραιά, θα τιμήσουν τον ποιητή της «Ρωμιοσύνης», με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Με αυτή την εκδήλωση θα τιμήσει την Ημέρα Ποίησης (Σάββατο 21 Μαρτίου, 7 μ.μ.) το Μουσείο Μπενάκη στο χώρο της οδού Πειραιώς 138.
Η χρονιά που διανύουμε έχει ανακηρυχθεί επίσημα "Έτος Γιάννη Ρίτσου» και νομίζω ότι αυτή είναι μια πρωτοβουλία άξια λόγου καθότι είναι προσπάθεια νέων παιδιών, κόντρα στην υποκουλτούρα των ημερών μας...


Έπεσε ο άνεμος, σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας,
ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ' όργωμα.
Ακούγεται πιο καθαρά, το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,
είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί,
είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,
κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί
μια γωνιά μαύρο ψωμί
ένα δέντρο πλάι στο βράχο
ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.
Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.

Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα,
δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών,
φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,
τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα,
είναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές,
που διασχίζουν το μέλλον.
Κι η καρδιά μου εμένα, τίποτα πιότερο συντρόφια μου,
ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι,
που κάνει καλά τη δουλειά του.

*Απόσπασμα από το "Καπνισμένο Τσουκάλι", που μελοποίησε ο Χρήστος Λεοντής και κάθε φορά που το ακούω (ειδικά το σημείο της απαγγελίας), ανατριχιάζω...

Για το καλό μας

"Για το καλό μου"
Μουσική - Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία μήπως βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

Άντε και "καλές γιορτές", με περισσότερες συνειδήσεις ξύπνιες!

Μπλογκοπαίχνιδο: Αγαπημένο ποίημα!

Έλαβα πρόσκληση από την Nellinezi, για να γράψω το πιο αγαπημένο μου ποίημα! Δύσκολη η επιλογή, ομολογώ, καθώς είναι αρκετά τα ποιήματα που μου αρέσουν και δε μπορώ να καταλήξω σε ένα... Εν τέλει, καταλήγω στο μεγάλο Μπέρτολτ Μπρεχτ και στο ποίημα που βλέπετε στις επόμενες γραμμές:


"Μπαλάντα για την έγκριση του κόσμου"

Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
Και είπα ευθύς: "Μ' αρέσει ο νόμος τους".
Τον κόσμο αντίκρυσα μεσ' απ' τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν "Σε διασκεδάζει;", είπα:"Πολύ!"
Κι απο την ώρα εκείνη, λέω "Ναι" σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
"Καλά τους κάνουν- για του έθνους την ομόνοια!"
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω:"Σταματήστε!"
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ' άκουσα να φωνάζω:"Ζήτω! Προχωρήστε!"
Δεν μου αρέσει η φτήνεια κι η κακομοιριά.
Γι' αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.


Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης, από το βιβλίο "Ποιήματα".


Με τη σειρά μου προσκαλώ τους:

Μαίρη Σαλονικιά,
Παρτιζάνα,
Σίσσυ,
Gatti,
Lianne,
Single Mamma,
Zarathustra,
Lo-li,
Nantia,
Erisabetsu,
Red Ballad,
A8lios,
ANemos,
Rocean,
Tsok tsok,
Karpidis,
Teodorov,
Αμετανόητος

και όσους ακόμα βρίσκονται στη λίστα μου (blogroll) και δεν αναφέρονται κι εδώ...

Ντύλαν Τόμας

Ο Dylan Thomas γεννήθηκε στο Σουώνσι της Ουαλίας το 1914 και τελείωσε το τοπικό δημοτικό σχολείο. Αφού εργάστηκε για κάποιο διάστημα σαν δημοσιογράφος, αποκάλυψε το ποιητικό του ταλέντο στο διαγωνισμό κάποιας λαϊκής εφημερίδας, το 1933. Την επόμενη χρονιά η συλλογή του "Eighteen Poems" δημιούργησε θόρυβο εξαιτίας του παράξενου τρόπου με τον οποίο ο Τόμας είχε αποφασίσει να ασκήσει την ποίηση. Οι παράδοξες εικόνες του και η φαινομενικά αχαλίνωτη φαντασία του τάραξαν τη συγκρατημένη ποίηση των διαδόχων του Τόμας Έλιοτ και ξανάφεραν στο λογοτεχνικό προσκήνιο τις ρομαντικές διαστάσεις της αγγλικής ποίησης.
Οι επόμενες συλλογές του όμως -The Map Of Love (1939), Deaths And Entrances (1946), Collected Poems (1953)- ξεκαθάρισαν ορισμένα πράγματα. Πρώτα πρώτα πως ο Τόμας κάθε άλλο παρά παράδοξος ήταν και έπειτα πως δεν είχε άμεση σχέση με το ρομαντισμό. Από εκεί και πέρα έμελλε να κατακτήσει τους συμπατριώτες του σαν ποιητής, πεζογράφος, ομιλητής, θεατρικός συγγραφέας κι ανθρώπινη φιγούρα. Παρ' όλες τις επιτυχίες του, πέρασε τη ζωή του μέσα στη φτώχεια. Το 1953 και ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη γοητεύοντας τους ακροατές του με αξεπέραστες αναγνώσεις των ποιημάτων του, πέθανε από αλκοολισμό σε ηλικία 39 ετών.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο διάσημος τραγουδοποιός Bob Dylan, άλλαξε το όνομα του προς τιμήν του ποιητή, καθώς το πραγματικό του όνομα ήταν Robert Allen Zimmerman!


“Κι Ο Θάνατος Δεν Θα ‘Χει Εξουσία“.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουν
Όταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάρι
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν και θαλασσόπνιχτοι, θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπη
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες της θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα βρουν
Σε μεγκένη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουν
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχεία θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουν
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πιά να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύμματα να σκάζουν άγρια
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πιά
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφάλια σημαδιών αυτοί, χτυπούν με μαργαρίτες
Χτυπούν τον ήλιο, όσο που να ξεκαρφωθεί
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας

"Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι"

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.

Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,
Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.



ΥΓ: Καλό μήνα και καλή Χριστουγεννιάτικη παραίσθηση...
Και να θυμάστε... Το καλύτερο δώρο (αναφέρομαι στα υλικά, γιατί τα αισθήματα και η αγάπη είναι εκτός συναγωνισμού!) είναι ένα καλό βιβλίο ή ένα καλό μουσικό cd... Προτιμήστε τα...

Ιστορία...

Έφτασε η νύκτα που φοβόμουν. Και όχι μόνο αυτό. Άκουγα και τα άγρια ουρλιακτά αδέσποτων σκυλιών. Ξεκλείδωσα την πόρτα και βγήκα στο δρόμο. Άρχισα να τρέχω. Ήταν η νύκτα που θα τον κρέμαγαν. Γνώριζα και τον λόγο των άγριων ουρλιαχτών. Δεν είχα όμως το χρόνο ούτε καν να στενοχωρηθώ. Προσπαθούσαν να αποδείξουν την ύπαρξη ενός φυτιλιού στην αρχή ενός μεγάλου δρόμου που καιγόταν ακόμα και όταν διέσχιζε μικρές λακουβίτσες με νερό.
Έπρεπε να τον σώσω. Στα στενά πλανιόταν ησυχία. Μόνο τα ουρλιαχτά άκουγες συνεχώς και δυνατά. Τόσο δυνατά όμως που νόμιζα ότι θα τα συναντούσα στο επόμενο στενό που έστριβα. Βγήκα στη κεντρική πλατεία της πόλης. Η νυχτερινή ζωή στις 3:00 είναι στα φόρτε της. Στην πλατεία την αράζουν νεολαίοι τρώγοντας βρώμικα και κρέπες. Τα γύρω club και καφετέριες είναι φίσκα.
Σε μια στιγμή σκέφτηκα να το διαδώσω πριν καεί το φυτίλι μα η γλώσσα μου γεμάτη μύκητες και πληγές είναι, μόνο κάτι μμμ, μμμμ μπορούσε να ψελλίσει.
Πιο ακαταλαβίστικα και απ’ τα σκυλιά.
Γεμάτος αγωνία έφτασα στον κρεμασμένο. Ζωντανός ακόμη σπαρταρούσε
ανήμπορος. Ευτυχώς που πρόλαβα και έκοψα το σκοινί.
Ξημέρωσε, το φυτίλι τέλειωσε ακολουθούν εκρήξεις και λάμψεις. Όλοι θα προσέξουν τώρα, κάποιοι θα είναι ξαφνιασμένοι και τρομαγμένοι. Οι λάμψεις θα μαρτυρήσουν τρία μικρά παιδάκια να κουβαλάνε το πτώμα του συμμαθητή τους. Ακολουθεί το ξεγύμνωμα της δήθεν αφέλειας κατάπτυστων ανθρώπων που κλαίγονται στημένοι στο γυαλί.
Επιστρέφουμε σπίτι. Ο διασωθείς κρεμασμένος λούζεται απ’ τις πρωϊνές ακτίνες του ήλιου, τραγουδάει και η μουσική του με προστάζει να σπάσω τη βαρβαρότητα που γεύονται εκτελεσμένοι, βασανισμένοι και κυνηγημένοι της χώρας μας, δικαιώνοντας την ύπαρξη τους με τον καλύτερο τρόπο.
Θα ακολουθήσουν στρατιές αμίλητων με την αστική εξουσία.



Η "Ιστορία" είναι ένα ακόμα πεζό ποίημα του φίλου Π. Μ.!

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν...

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ερμηνεία: Παύλος Σιδηρόπουλος

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πως σε θένε.

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε.

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν. ***

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν.

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα.

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα!




*** Αφιερωμένο στους "σοφούς" του ΕΣΡ! Αλληλεγγύη στο Μπομπ το Σφουγγαράκη!!

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2007! Όρκος...

Κλείνοντας το αφιέρωμα στην 34η επέτειο του Πολυτεχνείου, προσθέτω δύο ακόμα ποιήματα του Γ.Κ. από την ποιητική συλλογή "μια συνεχής αναζήτηση", που εκδόθηκε το 1978!


"17 ΝΟΕΜΒΡΗ '73"

Μη, μη! Μη μας χτυπάτε!
Είμαστε αδέρφια σας,
οι φοιτητές φωνάζαν στους φαντάρους.
Πολλοί απ' αυτούς αδιαφόρησαν,
παρασυρμένοι από τις διαταγές,
ανώτερων ξενοκίνητων.

Το ποίημα γράφτηκε στις 21.1.74!


"ΟΡΚΟΣ"

Στους αγωνιστές της Λευτεριάς

Το μολύβι στο τρεμάμενο χέρι μου.
Το χαρτί περιμένει να γράψω.
Μα τι να γράψω για σας, χωρίς να κλάψω;
Τα δάκρυα μου γράψαν στο χαρτί:
"Θα συνεχίσομε..."

Το ποίημα γράφτηκε στις 23.4.77!

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2007! Μήνυμα...

Συνεχίζοντας και σήμερα το αφιέρωμα στην 34η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, προσθέτω δύο ακόμα ποιήματα του Γ.Κ. από τη συλλογή του "μια συνεχής αναζήτηση", που εκδόθηκε το 1978!

"ΜΗΝΥΜΑ"

Τα περιστέρια της Αγάπης,
τα σκότωσαν οι εχθροί της Ειρήνης.
Τα περιστέρια της Ειρήνης,
τα σκότωσαν οι εχθροί της Ζωής.
Μην κλαίτε.
Μην κλαίτε, μικρά αδύνατα παιδιά.
Βάλτε τα γιορτινά σας
κι όλα μαζί φωνάξτε:
Θα νικήσουμε!!
Μην κλαίτε.
Μην κλαίτε παιδιά σκλαβωμένα.
Βάλτε τ' άσπρα σας.
Θαρθεί ξανά η Λευτεριά,
να χαϊδέψει τα ξανθά μαλλιά σας.

Το ποίημα γράφτηκε στις 30.4.74, όπως και η "Λευτεριά"!


"ΞΕΣΗΚΩΜΑ"

Στους δρόμους της Αθήνας,
οι εργάτες σηκωθήκαν...
Εμπρός γι' αγώνες νέους,
αντιστασιακούς.

Με τα τραχτέρ τους,
όλοι οι αγρότες κατεβαίνουν,
στο κέντρο της Αθήνας,
μ' εργάτες να ενωθούν.

Απ' τις σχολές τους πάλι
οι φοιτητές φωνάζουν,
καλούν γι' αγώνες νέους,
αντιφασιστικούς.

Ας σηκωθούμε όλοι,
με μια καρδιά στα στήθεια,
το δίκιο μας να βρούμε,
χωρίς ξένη βοήθεια.

Να ρίξουμε τους τυράννους,
τη Λευτεριά να δούμε.
Σ' αγώνες να ριχτούμε,
για μέρες πιο καλές.

Το ποίημα γράφτηκε στις 29.10.76, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης!


Δείτε τους συ-μπλόγκερς που χρησιμοποιούν το κοινό μπάνερ του Πολυτεχνείου:
Αριστερό Εξτρέμ, Ερυθρός, Κόκκινη Γραμμή, Μαίρη Σαλονικιά, Παρτιζάνα!
Αν ξέχασα κάποιον ας το γράψει με σχόλιο...

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2007! Λευτεριά...

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2007, το Πολυτεχνείο ζει, όσο κι αν κάποιοι το θέλουν νεκρό ή παραχαραγμένο!! Πέρασαν κιόλας 34 χρόνια, από εκείνη τη μέρα που οι εξεγερμένοι φοιτητές, έβαλαν τη Λευτεριά της χώρας, πάνω από την ίδια τη ζωή τους!!

Στα πλαίσια της φετινής επετείου, είχαμε πει με αρκετούς άλλους μπλόγκερς, να κάνουμε ένα κοινό αφιέρωμα, αλλά τελικά δεν έκατσε, εκτός από το μπάνερ που βλέπετε στον τίτλο του μπλογκ και το οποίο θα δείτε και σε αρκετά ακόμα μπλογκ!

Σήμερα θα αρκεστώ να γράψω ένα ποίημα που αφορά το Πολυτεχνείο γενικότερα και τα γεγονότα της Χούντας και της Μεταπολίτευσης! Το ποίημα ανήκει στη συλλογή του Γ.Κ. "μια συνεχής αναζήτηση" που εκδόθηκε το 1978 από ένα τυπογραφείο της Καλλιθέας...


"ΛΕΥΤΕΡΙΑ"

Μηνύματα ηρωικά
του σκλάβου λαού,
ακούω απόψε στις έντεκα παρά τέταρτο.
Μηνύματα, που λένε μόνο για τη λευτεριά.
Λευτεριά σ' αγαπήσαμε.
Λευτεριά σε ζητήσαμε.
Μα εσύ μας έφυγες.
Ίσως δεν τόθελες.
Όμως μας έπνιξες, με την απουσία σου.
Λευτεριά σ' αγαπήσαμε.
Λευτεριά σε ζητήσαμε.
Λευτεριά θα σε βρούμε.


Το ποίημα γράφτηκε στις 30.4.74, μέσα στη Χούντα που ακόμα υπήρχε...


Υ.Γ.: Άραγε μετά την πτώση της Χούντας, βρήκαμε τη Λευτεριά?

Δε θέλω...

Δε θέλω...
...ή μάλλον θέλω...

Δυο έννοιες τόσο διαφορετικές μα και τόσο ίδιες...

Απ΄τη μια στιγμή στην άλλη, κάτι που επιθυμείς διακαώς, ξαφνικά δε σε συγκινεί καθόλου... Σου είναι τελείως αδιάφορο...

Ή το αντίστροφο, κάτι που αποστρέφεσαι, ξαφνικά σε ελκύει τόσο πολύ, που μπορείς να πεις ότι το θέλεις! Ότι θες να το κυνηγήσεις, μέχρι να το πιάσεις, λες και πρόκειται για το πιο ωραίο και ταυτόχρονα τρελό σου όνειρο...

Δε θέλω να σου μιλάω... Θέλω να σε βλέπω... Δε θέλω να σε σκέφτομαι... Θέλω να σε νοιώθω... Δε θέλω...

Άραγε, είμαστε σίγουροι για το τι θέλουμε και τι δε θέλουμε στη ζωή?
Ή μαθαίνουμε εκ των υστέρων??

Ίσως...

Ένα δάκρυ ενός αγγέλου,
ένα φιλί κάποιου ανέμου...
Μια στροφή χαρταετού,
ένα τραγούδι αηδονιού,
ένα όνειρο αστεριού!

Ίσως να είναι αρκετά
για να 'ρθεις ξανά κοντά...

Μια σταγόνα της βροχής,
μια κουβέντα της ψυχής...
Ένα βλέμμα στον ουρανό,
ένα ταξίδι στο άπειρο...
Μια πεταλούδα που μιλάει,
για μια καρδιά που δεν ξεχνάει!

Ίσως να είναι αρκετά
για να 'ρθεις ξανά κοντά...



Στίχοι μιας φίλης που τους κάναμε τραγούδι!

Πιάνω τον εαυτό μου...

Άλλα θέλω κι άλλα κάνω
κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη
μ' έβγαλαν σωστό

Ξημερώματα στο δρόμο
ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου

και χάνω το μυαλό μου...

Ξημερώνει...

Σωκράτης Μάλαμας
Στίχοι: Χαρούλα Αλεξίου - Μουσική: Αντώνης Βαρδής

Ξημερώνει
κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώ
κι αν χαράζει
το φως δε φτάνει εδώ

Που να είσαι
ποια χέρια σε κοιμίζουνε
ποια τραγούδια
σε νανουρίζουνε

Μια καρδιά έχω μόνο μια καρδιά
που για σένα κλαίει κάθε βραδιά

Ξημερώνει στου κόσμου όλου τις καρδιές
μα για μένα
δε χάραξε ποτέ

Σου φωνάζω
και να μ΄ακούσεις δεν μπορείς
ξημερώνει
κι εσύ δε λες να 'ρθεις...

Anathema - Angelica

Lyrics:

Where are you tonight?
Wild flower in starlit heaven
Still enchanted in flight
Obsessions lament to freedom

A timeless word, the meanings changed
But I'm still burning in your flames
Incessant, lustral masquerade,
Unengaged, dimlit love didn't taste the same

And I still wonder if you ever wonder the same
And I still wonder...

"Λιοπύρι"

"ΛΙΟΠΥΡΙ"

Κοιταζόταν στον καθρέφτη και ως μια ευτυχισμένη μαριονέτα του εμφανίστηκε(πως είναι δυνατόν;)

Με τη γροθιά του έσπασε τον καθρέφτη, άρχισε να την κυνηγάει στους δρόμους-η άσφαλτος πυρωμένη απ’ το λιοπύρι μονομιάς πλημμύρισε από ζωηρές αποχρώσεις χρωμάτων που μούγκριζαν-προσπαθούσε να κόψει τα νήματά της που χανόντουσαν στα σύννεφα-μάταια-ήταν χρυσά.

Θυμήθηκε τις φλόγες που ανταλλάσανε μεταξύ τους, ήθελε να δακρύσει μα ένα σπασμένο κομμάτι καθρέφτη και το λιοπύρι του αποκάλυψαν ότι λάμπει ατσαλένιος.

Ένα πεζό ποίημα του φίλου Π. Μ.! Γράψτε τη γνώμη σας γι' αυτό!
Θα ακολουθήσουν κι άλλα...

Spirit... "Under The Sun"

Μερικές φορές τα κινούμενα σχέδια, είναι τεράστιου μεγέθους μορφή τέχνης, κατά την ταπεινή γνώμη μου πάντα...!!
Το παρακάτω βίντεο είναι κάτι σαν σάουντρακ της ταινίας "Spirit: Stallion Of The Cimarron"!
Ακούγεται το τραγούδι "Brothers Under The Sun" του Bryan Adams!



Bryan Adams - Brothers Under The Sun
Στίχοι:

I had a dream - of the wide open prairie
I had a dream - of the pale morning sky
I had a dream - that we flew on golden wings
And we were the same - just the same - you and I

Follow your heart - little child of the west wind
Follow the voice - that's calling you home
Follow your dreams - but always, remember me
I am your brother - under the sun

We are like birds of a feather
We are two hearts joined together
We will be forever as one
My brother under the sun

Wherever you hear - the wind in the canyon
Wherever you see - the buffalo run
Wherever you go - I'll be there beside you
Cos you are my brother - my brother under the sun

Όταν η ζωή σου γυρνάει την πλάτη...

Όταν η ζωή σου γυρνάει την πλάτη
κι εσύ προσπαθείς να ζήσεις,
είναι σαν να γυρνάς γύρω απ' τον εαυτό σου,
όπως ο σκύλος που προσπαθεί να πιάσει την ουρά του...

Το αποτέλεσμα είναι σίγουρο...
Γκρεμοτσακίζεσαι και αναρωτιέσαι γιατί...

Αλήθεια γιατί...?

Κλείνεσαι στον εαυτό σου και πορεύεσαι όπως και πριν...
Στο σίγουρο μονοπάτι της μοναξιάς!!