Ένα γήπεδο θυμάται...

Ένα ντοκουμέντο για την ιστορία και τα γεγονότα που σημάδεψαν το γήπεδο του Παναθηναϊκού (ή όπως έχει μείνει στην ιστορία τη "Λεωφόρο Αλεξάνδρας") από το 1922 ως και σήμερα, το οποίο πρέπει να δει όποιος θέλει να λέγεται ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός του Παναθηναϊκού (όσον αφορά καθαρά τον Παναθηναϊκό), αλλά και κομμουνιστής (όσον αφορά το ιστορικό κομμάτι).

Το πρώτο μέρος:



Το δεύτερο μέρος:

11η Σεπτεμβρίου

Πέρασαν 9 χρόνια κιόλας, από τη μέρα που οι "δίδυμοι πύργοι" -το σύμβολο του "american dream"- έγιναν στόχος των φανατικών μουσουλμάνων "τρομοκρατών"... Τη μέρα που έχασαν τη ζωή τους πολλοί αθώοι άνθρωποι, εξαιτίας της συμπεριφοράς κάποιων άλλων (κυβερνήσεων ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, κτλ) εναντίον των "κακών" μουσουλμάνων... Πάντα τη νύφη την πληρώνουν οι αθώοι θα μου πείτε... Μέχρι τη στιγμή που θα ξυπνήσουν, θα σας πω εγώ... Εκείνη τη βραδιά θυμάμαι έπαιζε η Πανάθα στο Τσάμπιονς Λιγκ με τη Σάλκε στη Γερμανία... Και αυτό που μας ένοιαζε ήταν να μην αναβληθεί ο αγώνας, που περιμέναμε να δούμε πως και πως... Κερδίσαμε...
Μετά από τόσα χρόνια, πολλά άλλαξαν στον κόσμο... Όμως, τι κι αν ο "κακός" Μπους "πήρε πούλο" από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τι κι αν τον αντικατέστησε ο "καλός" Ομπάμα στη θέση του "πλανητάρχη", ο "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας" ακόμα μαίνεται, με αποτέλεσμα το θάνατο πολλών αθώων και αμάχων καθημερινά σε όλο τον κόσμο...
Άραγε πόσοι Αμερικάνοι στρατιώτες πρέπει να γυρίσουν στις ΗΠΑ μέσα σε κάσες για να ξυπνήσουν οι χειραγωγημένοι συμπατριώτες τους...? Μάλλον θα μείνει αναπάντητη η απορία μου...

Αυτή η επέτειος όμως δεν είναι η μόνη... Πριν πολλά χρόνια, ίδια μέρα το 1973, στη μακρινή Χιλή, οι παγκόσμιοι Κυβερνήτες (ΗΠΑ) είχαν βάλει το χέρι τους, στη δημιουργία μιας από τις πιο μαύρες Χούντες που έχει δει ο πλανήτης... Αφού βέβαια πρώτα δολοφόνησαν τον νόμιμα εκλεγμένο σοσιαλιστή Πρόεδρο Αλιέντε, και στη συνέχεια φυλάκισαν-βασάνισαν-δολοφόνησαν-κτλ χιλιάδες μέλη και στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, και άλλους αριστερούς, προοδευτικούς, αγωνιστές και δημοκράτες ανθρώπους...

Για να μην ξεχνάμε

Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από τότε που ο μικρός Ελιάν Γκονζάλες, βρέθηκε παρά τη θέληση του "μετανάστης" στις ΗΠΑ, όπου (αφού η μάνα του πνίγηκε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την "ελευθερία") τον κρατούσαν συγγενείς του πατέρα του στο Μαϊάμι, παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν στην Κούβα και ζητούσε να επιστρέψει το παιδί του!



Παραθέτω και ένα βίντεο (δυστυχώς χωρίς υπότιτλους), για να θυμηθούμε λίγο την ιστορία...

HUMBA!

Συνιστούμε στο αγαπητό κοινό του ιστολογίου μας, να προμηθευτεί και να διαβάσει το νέο τριμηνιαίο (αθλητικο-κοινωνικο-πολιτικό) περιοδικό που ακούει στο όνομα "Humba"!
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο πρώτο τεύχος του περιοδικού, "Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη της αναμέτρησης, αλλά η δράση δεν τελειώνει. Το highlight του σαββατοκύριακου –η στιγμή που τα όρια μεταξύ παικτών και οπαδών σπάνε– μόλις ξεκινάει. Οι παίκτες της ομάδας κατευθύνονται προς το πέταλο και με ενωμένα χέρια υποκλίνονται στους φιλάθλους τρεις φορές (με ζωντάνια και νεύρο σαν μια φορά), οι οποίοι με τέλειο συγχρονισμό ανταποδίδουν με τον ίδιο τρόπο την κίνηση των αθλητών. Αμέσως μετά, ο οργανωτής της εξέδρας από τη βάση του ή πολλές φορές κάποιος παίκτης από την ομάδα παίρνει το μικρόφωνο ή την ντουντούκα και απευθύνεται στο κοινό λέγοντας «Gimmie an H», και μετά με την ίδια κραυγή ζητάει να του «δώσουν» ένα U, ένα M, ένα B, ένα A. HUMBA! Μετά από κάθε γράμμα όλο το πέταλο επαναλαμβάνει δυνατά. Η διαδικασία κλείνει φωνάζοντας όλοι μαζί ένα σύνθημα.

Το humba ξεκίνησε από τους οπαδούς της Mainz στα μέσα του 1990. Από τότε σε κάθε γήπεδο (όχι μόνο στο ποδόσφαιρο), εκτελείται η τελετουργία του humba με μικρές παραλλαγές, αλλά η κεντρική ιδέα είναι ίδια: οι παίκτες και οι οπαδοί κάθονται κάτω, μετά χοροπηδούν και τραγουδούν όλοι μαζί. Το humba δε σημαίνει κάτι, συμβολίζει όμως κάτι πολύ σημαντικό: πως οι οπαδοί –ούτε οι παίκτες, ούτε οι προπονητές, ούτε οι παράγοντες– είναι τα πιο σημαντικά μέλη ενός αθλητικού συλλόγου."

Το περιοδικό μας βοηθάει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα και να "δούμε αλλιώς" την οπαδική κουλτούρα. Μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι οργανωμένος οπαδός δε σημαίνει υποχρεωτικά κακός οπαδός και χούλιγκαν (όπως θέλουν κάποιοι να είναι)...

Το site του περιοδικού για όποιον ενδιαφέρεται: www.humbazine.gr

Το baseball στην Κούβα

Μετά το αφιέρωμα στο ποδόσφαιρο της Κούβας, θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ στο αγαπημένο άθλημα των Κουβανών, το μπέιζμπολ!
Η σειρά προτίμησης αθλημάτων στην Κούβα είναι baseball, athletics (στίβος και άλλα αθλήματα όπως πχ η πυγμαχία), βόλεϋ, μπάσκετ και ποδόσφαιρο... Αξίζει λοιπόν να δούμε τι συμβαίνει όσον αφορά το αγαπημένο τους άθλημα, που αφελώς ορισμένοι θεωρούν ότι τα ηνία του κρατούν οι ΗΠΑ...

Ας δούμε λοιπόν πως λειτουργεί το Κουβανικό Πρωτάθλημα, το οποίο είναι χωρισμένο σε δύο περιφέρειες, τη δυτική και την ανατολική.
Από το 1993 το Πρωτάθλημα αποτελείται από 16 ομάδες, μια για κάθε μια από τις 14 πολιτείες (νομούς) και 2 για την πρωτεύουσα Αβάνα. Κάθε ομάδα μπορεί να έχει παίκτες μόνο από την περιοχή που εκπροσωπεί. Οι δύο ομάδες που εκπροσωπούν την Αβάνα είναι οι Industriales και Metropolitanos, με την πρώτη να είναι η πιο ισχυρή τόσο της Αβάνας, όσο και του Πρωταθλήματος γενικά, καθότι σ' αυτήν συνήθως αγωνίζονται οι καλύτεροι παίκτες της περιοχής της Αβάνας.

Μέχρι την περίοδο 2007-2008, το Πρωτάθλημα διεξαγόταν με το σύστημα των play-offs. Στους 90 αγώνες της κανονικής περιόδου οι 8 καλύτερες ομάδες και από τις δύο περιφέρειες (όχι 4-4, αλλά οι 8 με τα καλύτερα στατιστικά, ανεξαρτήτως περιφέρειας) περνούσαν στην επόμενη φάση, στη συνέχεια οι 4 και τέλος είχαμε τον τελικό!

Από την περίοδο 2008-2009 το Πρωτάθλημα αναδιοργανώθηκε κι έτσι μετά την κανονική περίοδο διεξάγονται οι λεγόμενες "National Series" που αναδεικνύουν την πρωταθλήτρια ομάδα.
Πρωταθλήτρια την περίοδο 2008-2009 αναδείχθηκε η Habana Vaqueros καθώς κέρδισε στους τελικούς τη Villa Clara με 4-1 νίκες.

Αναλυτικά εδώ:
http://www.baseball-reference.com/bullpen/2008-2009_Cuban_National_League


Οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα αναλυτικά (σε παρένθεση τα "προσωνύμια" των ομάδων με τελευταίο στη σειρά το ισπανικό):

Δυτική Περιφέρεια:

Group 1

Los Toronjeros de la Isla de La Juventud (Grapefruit Croppers, Grapefruit cutters, Toronjeros)
Los Vegueros de Pinar del Rio (Cigar Makers, Lowlands, Vegueros)
Los Cocodrilos de Matanzas (Cocodriles, Crocodiles, Cocodrilos)
Los Guerreros Metropolitanos (Metropolitan Warriors, Guerreros)

Group 2

Los Leones de Industriales (Havana -Blue- Lions)
Los Camaroneros de Cienfuegos (Shrimpers, Camaroneros)
Los Gallos de Sancti Spiritus (Roosters, Gallos)
Los Vaqueros de la Havana (Cowboys, Vaqueros)

Ανατολική Περιφέρεια:

Group 3

Los Naranjas de Villa Clara (Orange Growers, Narnajas)
Los Alfareros de Camaguey (Ceramists, Ranchers, Ganaderos)
Los Tigres de Ciego de Avila (Tigers, Tigres)
Los Magos de las Tunas (Magicians, Woodcutters, Leñadores)

Group 4

Los Alazanes de Gramma (Sorrels, Horses, Alazanes)
Las Avispas de Santiago de Cuba (Wasps, Avispas)
Los Sabuesos de Holguin (Bloodhounds, Hounds, Sabuesos)
Los Indios de Guantanamo (Indians, Indios)


Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις ομάδες που προκρίνονται στις National Series, επιλέγονται οι παίκτες που απαρτίζουν την Εθνική Ομάδα της Κούβας στις διοργανώσεις που έπονται και αυτή συμμετέχει. Γίνεται κατανοητό, ότι το σύστημα διεξαγωγής του Πρωταθλήματος δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά όλης της χώρας να αθληθούν και να παίξουν μπέιζμπολ στις ομάδες των περιοχών τους (χωρίς οικονομική επιβάρυνση βεβαίως!), μέχρι και στο ψηλότερο επίπεδο, που δεν είναι άλλο από αυτό της Εθνικής Ομάδας. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει στις λεγόμενες "δυτικές" χώρες, μεταξύ αυτών και της Ελλάδας.

Οι πρωταθλήτριες ομάδες αναλυτικά:

1962 - Occidentales
1963 - Industriales
1964 - Industriales
1965 - Industriales
1966 - Industriales
1967 - Orientales
1968 - Habana
1969 - Azucareros
1970 - Henequeneros
1971 - Azucareros
1972 - Azucareros
1973 - Industriales
1974 - Habana
1975 - Agricultores
1976 - Ganaderos
1977 - Citricultores
1978 - Vegueros
1979 - Sancti Spíritus
1980 - Santiago de Cuba
1981 - Vegueros
1982 - Vegueros
1983 - Villa Clara
1984 - Citricultores
1985 - Vegueros
1986 - Industriales
1987 - Vegueros
1988 - Vegueros
1989 - Santiago de Cuba
1990 - Henequeneros
1991 - Henequeneros
1992 - Industriales
1993 - Villa Clara
1994 - Villa Clara
1995 - Villa Clara
1996 - Industriales
1997 - Pinar del Río
1998 - Pinar del Río
1999 - Santiago de Cuba
2000 - Santiago de Cuba
2001 - Santiago de Cuba
2002 - Holguín
2003 - Industriales
2004 - Industriales
2005 - Santiago de Cuba
2006 - Industriales
2007 - Santiago de Cuba
2008 - Santiago de Cuba
2009 - Havanna Vaqueros


Κεφάλαιο Εθνική Ομάδα

Η Εθνική Ομάδα Μπέιζμπολ της Κούβας είναι ίσως η πιο επιτυχημένη ομάδα παγκοσμίως από άποψη τίτλων και διακρίσεων. Για να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται ας τα δούμε λίγο αναλυτικά:

Σε δύο συμμετοχές στο World Baseball Classic (2006 & 2009) που είναι ένα Τουρνουά που άρχισε να διοργανώνει η Παγκόσμια Ομοσπονδία Μπέιζμπολ μόλις το 2006, η Κούβα έχει ένα ασημένιο (2006) μετάλλιο.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, από το 1992 που το μπέιζμπολ έγινε Ολυμπιακό Άθλημα, σε 5 συμμετοχές έχει 3 χρυσά μετάλλια (1992, 1996 & 2004) και 2 ασημένια μετάλλια (2000 & 2008)!
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπέιζμπολ, η Κούβα σε 35 συμμετοχές έχει κατακτήσει συνολικά 29 μετάλλια (25 χρυσά, 2 αργυρά και 2 χάλκινα)!! Ακολουθούν οι ΗΠΑ με συνολικά 14 μετάλλια (μόλις 3 χρυσά, 7 αργυρά και 4 χάλκινα).
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο, σε 13 συμμετοχές, η Κούβα έχει κατακτήσει 13 μετάλλια (10 χρυσά και 3 αργυρά) και ακολουθούν η Ιαπωνία με 12 (2 χρυσά, 5 αργυρά και 5 χάλκινα) και οι ΗΠΑ με 8 (2 χρυσά, 4 αργυρά και 2 χάλκινα).
Στους Παναμερικανικούς Αγώνες, σε 15 συμμετοχές, η Κούβα έχει κατακτήσει 13 μετάλλια (12 χρυσά και 1 ασημένιο)!!
Τέλος, στους αγώνες Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής, η ομάδα της Κούβας, σε 17 συμμετοχές έχει κατακτήσει 14 χρυσά μετάλλια!

Και οι διακρίσεις συνεχίζονται... ;-)


Το παρόν ρόστερ της Εθνικής Ομάδας της Κούβας (όπως συμμετείχε στο World Baseball Classic του 2009, μη καταφέρνοντας να καταλάβει θέση στην τριάδα):

CATCHERS
Ariel Pestano (Villa Clara), Rolando Meriño (Santiago de Cuba), Yosvany Peraza (Pinar del Río).

INFIELD
Joan Carlos Pedroso (Las Tunas), Alexander Mayeta (Industriales), Yulieski Gourriel (Sancti Spíritus), Eduardo Paret (Villa Clara), Michel Enríquez (Isla de la Juventud), Héctor Olivera (Santiago de Cuba), Luis Miguel Navas (Santiago de Cuba).

OUTFIELD
Frederich Cepeda (Sancti Spíritus), Alfredo Despaigne (Granma), Yoennis Céspedes (Granma), Leonys Martin (Villa Clara), Leslie Anderson (Camagüey).

PITCHERS
Pedro Luis Lazo (Pinar del Río), Norge Luis Vera (Santiago de Cuba), Yuniesky Maya (Pinar del Río), Luis Miguel Rodríguez (Holguín), Miguel Lahera (Habana Province), Vladimir García (Ciego de Avila), Ismel Jiménez (Sancti Spíritus), Yolexis Ulacia (Villa Clara), Ciro Silvino Licea (Granma), Dany Betancourt (Santiago de Cuba), Aroldis Chapman (Holguín), Yunieski González (Habana Province), Norberto González (Cienfuegos).

Manager: Higinio Vélez


ΥΓ: Ποτέ δε θα ξεχάσω το καλοκαίρι του 2004, τότε που σε μια βόλτα μου στο Μπουρνάζι, έπεσε πάνω μου όλη η Ολυμπιακή αποστολή της Κούβας, και έπιασα κουβέντα με 2-3 από τους χρυσούς Ολυμπιονίκες της ομάδας μπέιζμπολ. Πάνω στην αφασία μου ούτε φωτό έβγαλα ούτε τίποτα, κι έτσι όλο το σκηνικό έχει μείνει ως ανάμνηση χαραγμένο στο μυαλό...


ΥΓ2: Χρήσιμα sites για όσους θέλουν να το ψάξουν περισσότερο: http://www.beisbolcubano.cu , http://www.bjarkman.com/index.htm & http://www.baseballdecuba.com.

Πρωταθλήτρια 2009 η Cienfuegos!

Μιας και στα ελληνικά αθλητικά δρώμενα ουσιαστικά "δεν κουνιέται φύλλο" (γιατί όσον αφορά τις εντυπώσεις γίνεται "της κακομοίρας"), είπα να γράψω λίγα πραγματάκια για το τελευταίο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Κούβας. Μετά και το αφιέρωμα που είχα κάνει πριν πολύ καιρό, έχει μια κάποια αξία νομίζω...

Πρωταθλήτρια ομάδα στο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Κούβας για την περίοδο 2008-2009, η FC Cienfuegos (για δεύτερη συνεχή χρονιά). Αυτό ήταν το τέταρτο πρωτάθλημα συνολικά στην ιστορία της. Καθότι η ομάδα έχει ως χρώματα το πράσινο και το άσπρο (όμοια με του Παναθηναϊκού) της έχω μια αδυναμία! :p

Στους δύο τελικούς για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, οι πράσινοι είχαν μία νίκη και μια ισοπαλία με αντίπαλο τη Villa Clara (2-0 με δύο γκολ του Diosney Pez και 1-1 με γκολ των Yosniel Mesa και Yenier Márquez).

Τη δεύτερη θέση λοιπόν κατέλαβε η Villa Clara και την τρίτη η Camagüey.

Πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος ήταν ο Maikel Celada της Las Tunas με 15 γκολ!

Όσοι ενδιαφέρονται για τα πλήρη στατιστικά και τις βαθμολογίες, μπορούν να ρίξουν μια ματιά >> εδώ & εδώ.

Φωτοεντυπώσεις από το Νεστόριο

Σάββατο 11/7 πρωί πρωί, το στήσιμο:



Αργότερα, η πρώτη εξερεύνηση:










Σάββατο βραδάκι, η εκδήλωση για τον Δ.Σ.Ε:


Σάββατο μεσάνυχτα, "εξερεύνηση":


Κυριακή πρωί:


Κυριακή, η εκδήλωση στη Λυκόραχη:

Διήμερο Σοβιετικού Animation

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο "μικρό"Σωματείο για την υποστήριξη και τη διάδοση της ταινίας μικρού μήκους.

3 & 4 Απριλίου
19:30
Μεθώνης 46, Εξάρχεια
Επικοινωνία 6946302275

Να είσαι ήλιος, να χαρίζεις φως!

Έτσι ονομάζεται η παράσταση που διοργανώνεται από το 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο του Πειραιά, τα οποία ένωσαν τις δυνάμεις τους σε μια προσπάθεια, της οποίας τα αποτελέσματα θα παρουσιαστούν στη συμμετοχή του Μουσείου Μπενάκη στην Ημέρα Ποίησης.

Γιάννης Ρίτσος: 1909-1990

Τα δύο αυτά σχολεία, το 6ο Λύκειο Καλλιθέας και το 10ο Λύκειο Πειραιά, θα τιμήσουν τον ποιητή της «Ρωμιοσύνης», με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Με αυτή την εκδήλωση θα τιμήσει την Ημέρα Ποίησης (Σάββατο 21 Μαρτίου, 7 μ.μ.) το Μουσείο Μπενάκη στο χώρο της οδού Πειραιώς 138.
Η χρονιά που διανύουμε έχει ανακηρυχθεί επίσημα "Έτος Γιάννη Ρίτσου» και νομίζω ότι αυτή είναι μια πρωτοβουλία άξια λόγου καθότι είναι προσπάθεια νέων παιδιών, κόντρα στην υποκουλτούρα των ημερών μας...


Έπεσε ο άνεμος, σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας,
ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ' όργωμα.
Ακούγεται πιο καθαρά, το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι.

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,
είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί,
είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,
κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί
μια γωνιά μαύρο ψωμί
ένα δέντρο πλάι στο βράχο
ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.
Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.

Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα,
δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών,
φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας,
τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα,
είναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές,
που διασχίζουν το μέλλον.
Κι η καρδιά μου εμένα, τίποτα πιότερο συντρόφια μου,
ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι,
που κάνει καλά τη δουλειά του.

*Απόσπασμα από το "Καπνισμένο Τσουκάλι", που μελοποίησε ο Χρήστος Λεοντής και κάθε φορά που το ακούω (ειδικά το σημείο της απαγγελίας), ανατριχιάζω...

Το 18ο συνέδριο με αριθμούς

Από τα πληρεξούσια που συμπλήρωσαν οι σύνεδροι (των οποίων τα συνολικά αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν), θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα που θεωρώ πιο σημαντικά.

Φυσική ηλικία:

* Μέχρι 30 ετών: 11,5%
* Από 31 έως 50 ετών: 44,46%
* Από 51 έως 70 ετών: 42,3%
* Πάνω από 70 ετών: 0,6%
* Μέσος όρος φυσικής ηλικίας: 45 ετών

Ο μικρότερος σε ηλικία σύνεδρος ήταν 22 ετών, ενώ ο μεγαλύτερος 81 ετών.

Νομίζω ότι το 42.3% στην κατηγορία 51-70 είναι κάπως πολύ και είναι μια παράμετρος που χρειάζεται προσοχή στο επόμενο διάστημα.

Άνδρες το 80,9% των συνέδρων και γυναίκες το 19,08%.

Επίσης ένα θέμα κι αυτό. Θα έπρεπε να είναι περισσότερες οι σ/σες. Δε θα κάνουμε αριθμολογία εδώ πέρα, αλλά σαφώς οι γυναίκες αποτελούν τεράστιο κομμάτι της εργατικής τάξης και άρα η αντιπροσώπευση τους στο συνέδριο του κόμματος της εργατικής τάξης πρέπει να είναι ανάλογη.

Κομματική ηλικία:

* Μέλη του Κόμματος πριν το 1974: 8,7%
* Από το 1974 έως το 1990: 61,2%
* Από το 1991 έως σήμερα: 29,5%

Η μικρότερη κομματική ηλικία ήταν τα 2 χρόνια και η μεγαλύτερη τα 64.

Όσον αφορά την κοινωνική σύνθεση, οι εργατοϋπάλληλοι αποτελούσαν το 76% (μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα το 54%, του δημόσιου τομέα το 46%) και οι αγρότες μόλις 2,81%.

Η νέα Κεντρική Επιτροπή έχει 16 σ/φους που δεν ήταν στην προηγούμενη και η ΚΕΟΕ άλλαξε κατά τα 3/5.

Η νέα ΚΕ στη πρώτη της συνεδρίαση εξέλεξε ως νέα ΓΓ τη σ/σα Αλέκα Παπαρήγα. Οι καλοθελητές θα αρχίσουν τα περί "μη ανανέωσης" και "απομονωτισμού" και "σταλινισμού" κτλ του Κόμματος, αλλά είναι πρόβλημα τους...

Αναλυτικά οι πληροφορίες >> εδώ.


ΥΓ: Το ποστ αυτό είναι καθαρά πληροφοριακό και αναφέρει μερικές προσωπικές παρατηρήσεις-προβληματισμούς.

ΚΚΕ

"Τρία κόκκινα γράμματα. Σεμνή υπογραφή του λαού μας."

Γιάννης Ρίτσος

Όπως άλλωστε δήλωσε στο περιθώριο των εργασιών του 18ου Συνεδρίου και ο Σάββας Κωφίδης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, ένας άνθρωπος που τιμά τις λέξεις "αθλητής" και "αθλητισμός", "εύχομαι καλή επιτυχία στο Συνέδριο και πιστεύω ότι θα έχει, γιατί το ΚΚΕ είναι το μοναδικό κόμμα το οποίο κρατάει θέσεις ακέραιες, έχει λόγο και τον στηρίζει".
Η καταγωγή βέβαια του Σάββα Κωφίδη, ο οποίος γεννήθηκε στη Σοβιετική Ένωση από πολιτικούς πρόσφυγες, μόνο τυχαία δεν είναι... Σε ένα Κράτος που η αθλητική παιδεία ήταν αντικείμενο εκπαίδευσης τόσο σωματικής όσο και πνευματικής και όλος ο λαός είχε δικαίωμα στην άθληση. Το Κράτος αυτό που πια δεν υπάρχει και κάποιοι (κολλημένοι, σταλινιστές κτλ κτλ) εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι ήταν η κορυφαία μέχρι σήμερα κατάκτηση του Ανθρώπου.

18ο Συνέδριο ΚΚΕ

Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ άρχισε χτες με την ομιλία της σ/σας Αλέκας Παπαρήγα, που διάβασε την εισήγηση της ΚΕ. Όπως αναφέρεται στην εισήγηση, στην προσυνεδριακή διαδικασία για το πρώτο θέμα, που αφορούσε τον απολογισμό του Kόμματος και τα καθήκοντα έως το 19ο Συνέδριο, πήρε μέρος το 72% των κομματικών μελών. Δικαιολογημένοι απόντες ήταν το 17% και αδικαιολόγητοι το 11%. Oι Θέσεις υπερψηφίστηκαν, καθώς ψήφισε κατά το 0,15% των μελών του Κόμματος και λευκό το 0,30%. Για το δεύτερο θέμα, που αφορούσε στις Θέσεις της ΚΕ για το σοσιαλισμό, πήρε μέρος το 73% των μελών του Κόμματος. Δικαιολογημένοι απόντες ήταν το 17% και αδικαιολόγητοι το 10%. Oι Θέσεις, επίσης, υπερψηφίστηκαν, καθώς 0,35% ψήφισαν κατά και 0,61% λευκό.
Προσωπικά με προβληματίζει το 11% και 10% αντίστοιχα των αδικαιολόγητα απόντων (εφόσον μιλάμε για συζητήσεις που είναι προπαρασκευαστικές του Συνεδρίου, το οποίο αποτελεί την κορυφαία λειτουργία του Κόμματος), αλλά εφόσον δε γνωρίζουμε τις πιθανές αιτίες, δε μπορούμε υποθετικά να μιλάμε. Οι δικαιολογημένοι απόντες, απ' όσο έχω μελετήσει ντοκουμέντα προηγούμενων συνεδρίων, είναι κατά πλειοψηφία ηλικιωμένοι σ/φοι που αδυνατούν να προσέλθουν.

Όλη την εισήγηση μπορείτε να διαβάσετε >> εδώ.
Επίσης, ντοκουμέντα του 18ου Συνεδρίου συνολικότερα θα βρείτε >> εδώ.

Δε μπαίνω στον κόπο να αναλύσω περισσότερο τα του Συνεδρίου, καθότι υπάρχουν αναλυτικά ρεπορτάζ στο Ριζοσπάστη. Για την πρώτη μέρα >> εδώ.

Αύριο Παρασκευή 20 Φλεβάρη, στις 6.30 το απόγευμα, στα γραφεία της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΚΚΕ, στην πλατεία Κοραή, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με συμμετοχή εκπροσώπων των εξής κομμάτων: Πορτογαλικού ΚΚ, ΚΚΡΟ Ρωσίας, Νοτιοαφρικάνικου ΚΚ, ΚΚ Ινδίας, ΚΚ Βραζιλίας, Λιβανέζικου ΚΚ και Τουντέχ Ιράν.

Η γη θα γίνει κόκκινη Μαρία Δημητριάδη

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 7 Γενάρη 2009, σε ηλικία 58 ετών, έχασε τη μάχη για τη ζωή η Μαρία Δημητριάδη, η τραγουδίστρια που συνδέθηκε όσο λίγες με το πολιτικό και επαναστατικό τραγούδι.

Γεννήθηκε στον Ταύρο και βγήκε στο τραγούδι τη δεκαετία του ΄60 με το άλμπουμ του Γιάννη Μαρκόπουλου "Ήλιος ο πρώτος". Αναδείχθηκε με το πολιτικό τραγούδι την περίοδο της μεταπολίτευσης, ερμηνεύοντας στίχους Ναζίμ Χίκμετ, μελοποιημένους από το Θάνο Μικρούτσικο.

Κατά τη διάρκεια της επταετίας ερμήνευσε τα πιο γνωστά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και αργότερα του Θάνου Μικρούτσικου. Στη μεταπολίτευση συμμετείχε σε πολλές συναυλίες διαμαρτυρίας.

Επιθυμία της ήταν να αποτεφρωθεί και όχι να ταφεί.

Ανακοίνωση του ΚΚΕ:
"Το ΚΚΕ εκφράζει βαθειά θλίψη για το θάνατο της Μαρίας Δημητριάδη και τα συλλυπητήρια στα συγγενικά της πρόσωπα.
Η Μαρία Δημητριάδη σημάδεψε με την ξεχωριστή, ζεστή και επική φωνή της το πολιτικό τραγούδι που συνόδευσε τους εργατικούς - αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών ‘70-‘80. Υπηρέτησε και ταυτίστηκε με δημιουργίες του σύγχρονου στρατευμένου τραγουδιού."

Ανακοίνωση του ΠΑΜΕ:
"Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας, εκφράζει την ανείπωτη θλίψη των εργαζομένων για τον πρόωρο θάνατο της Μαρίας Δημητριάδη, της μεγάλης αυτής τραγουδίστριας που έκανε τραγούδι την ταξική πάλη και συνέβαλε με το τραγούδι της σ΄ αυτήν την πάλη, και στην ανύψωση του μαχητικού αγωνιστικού πνεύματος της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων."

ΥΓ: Η γη θα γίνει κόκκινη. Το οφείλουμε και σε σένα σ/σα Μαρία!

ΥΓ2: Ενδεικτικά αναφέρω τα κείμενα των:
Soundcollectiva, Φιλολαϊκού, AFMarx, Περικλή Ζόλκου.

...ήξερε τι είναι ζωή και την έδωσε!!

Σήμερα συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη μέρα της δολοφονίας του Χρήστου Μαλτέζου, του γραμματέα της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας), που το 1938 σε ηλικία 30 ετών δολοφονήθηκε στις φυλακές της Κέρκυρας μετά από άγρια βασανιστήρια.

Ο Χρ. Μαλτέζος γεννήθηκε το 1908 στα Μέθανα. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Οταν τελείωσε το Γυμνάσιο, ρίχτηκε στη μάχη της δουλιάς για να μπορέσει να σπουδάσει στη Νομική σχολή. Στο επαναστατικό κίνημα μπήκε πολύ νωρίς, όταν ήταν ακόμη φοιτητής της Νομικής.
Συνδέθηκε με την ΟΚΝΕ (ίδρυση το Νοέμβρη του 1922) από το 1925, εντάχθηκε στις γραμμές της το 1928 και πολύ γρήγορα αναδείχτηκε σε στέλεχος.
Παρά τις δύσκολες συνθήκες και την τρομοκρατία, η ΟΚΝΕ πρωτοστάτησε στην οργάνωση της πάλης της νεολαίας στα εργοστάσια, τα χωριά, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Στα πανεπιστήμια, όπου οι φοιτητές πλήρωναν δίδακτρα, ενώ η έννοια της φοιτητικής μέριμνας ήταν άγνωστη, τα μέλη της ΟΚΝΕ δραστηριοποιούνταν μέσα από την “Αριστερή Παράταξη”, που είχε μεγάλη απήχηση.
Ο Χρήστος Μαλτέζος δούλεψε στις οργανώσεις της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου και αλλού. Για αρκετό χρονικό διάστημα καθοδηγούσε την έκδοση της εφημερίδας της ΟΚΝΕ «ΝΕΟΛΑΙΑ», που έβγαινε τακτικά, μέσα όμως σε συνθήκες αφάνταστα δύσκολες και είχε μεγάλη κυκλοφορία στα εργοστάσια, στις συνοικίες, στο στρατό, αλλά και στην επαρχία, στα χωριά.

"Σύντροφοι, τον Χρήστο Μαλτέζο σκότωσαν, έναν απ' αυτούς που ξέραν τι είναι ζωή και τη δόσαν!"

Έκθεση ιστορίας

Εγκαινιάστηκε προχτές, Τετάρτη 1 Οκτώβρη, η έκθεση φωτογραφίας και ντοκουμέντων, αφιερωμένη στα 90 χρόνια ιστορίας και δράσης του ΚΚΕ, που θα φιλοξενείται στον πολιτιστικό πολυχώρο "Μάνος Λοϊζος" του Δήμου Νίκαιας, μέχρι και τις 31 Οκτώβρη!

Υπάρχει χρόνος μπροστά για να την επισκεφθείτε όλοι! Όλοι, μέλη, φίλοι, οπαδοί του ΚΚΕ, μέλη και φίλοι της ΚΝΕ, προοδευτικοί και ριζοσπάστες άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την ιστορία του λαϊκού κινήματος της χώρας και το πως αυτή γράφτηκε, πρέπει να δώσουν το παρόν!!

* * *

Επίσης αύριο Σάββατο 4 Οκτώβρη κυκλοφορεί ο Οδηγητής, με ανταποκρίσεις από το κεντρικό Φεστιβάλ ΚΚΕ-ΚΝΕ! Μην τον χάσετε!

* * *

Την Κυριακή, μαζί με τον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, θα κυκλοφορήσουν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, για το 18ο συνέδριο του Κόμματος. Πρέπει όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι να τις διαβάσουν και να συμβάλλουν στον προσυνεδριακό διάλογο! Στην εξόρμηση της Κυριακής, δε θα μείνει πόρτα κλειστή μπροστά μας. ;-)


ΥΓ: Καλό και αγωνιστικό μήνα.

Η Κούβα στο Πεκίνο

Μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, η Ολυμπιακή ομάδα της Κούβας έχει κατακτήσει 6 μετάλλια στο Πεκίνο και βρίσκεται στη 15η θέση της γενικής κατάταξης στις 51 χώρες που έχουν κατακτήσει μετάλλια.

Το ένα εκ των δύο διδύμων γυναικείου μπιτς βόλευ της Κούβας (Estevez - Crespo) έχασε με 2-1 σετ από τις ΗΠΑ στον τρίτο αγώνα του ομίλου.
Στο πρώτο σετ η διαιτητής ανακάλυψε παράβαση φιλέ, την ώρα που η Κουβανή αθλήτρια ήταν ένα μέτρο μακριά από το φιλέ. Έτσι οι ΗΠΑ πήραν το σετ με την ελάχιστη διαφορά 21-19! Στο δεύτερο σετ, οι Κουβανές έδειξαν ότι δεν τις πτοεί τίποτα. Αποτέλεσμα 21-13 και 1-1 στα σετ!! Όλα κρίθηκαν στο τρίτο και τελευταίο σετ, όπου λόγω ατυχίας οι ΗΠΑ κέρδισαν με 15-12.
Το βασικό πλεονέκτημα των Αμερικανίδων ήταν το ύψος, καθότι και οι δύο ήταν πάνω από 1,82 σε αντίθεση με τις Κουβανές που η μία ήταν 1,66 και η άλλη 1,71 οπότε είχαν δύσκολες επεμβάσεις στα μπλοκ...


Η ομάδα της Κούβας έχει πολλούς αγώνες μπροστά της. Πυγμαχία, μπέιζμπολ, γυναικείο βόλευ, γυναικείο μπιτς βόλευ, ακόντιο γυναικών, μήκος και βέβαια τα 110 μέτρα με εμπόδια, όπου δίνει το παρόν ο Dayron Robles!!

Ο παγκόσμιος ρέκορντμαν στα 110 με εμπόδια, παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Granma, την οποία μπορείτε να διαβάσετε >εδώ!

* Η ομάδα μπέιζμπολ της Κούβας κέρδισε τις ΗΠΑ με 5-4!

Και ο αγώνας συνεχίζεται... ;-)

ΥΓ: Με αφορμή τα γεννέθλια του Φιντέλ Κάστρο, που έκλεισε 82 χρόνια ζωής, οι αθλητές της Κούβας που κατακτούν μετάλλια, τα αφιερώνουν σε αυτόν!

ΥΓ2: Ο Παναθηναϊκός έστω και χωρίς να παίξει σπουδαίο ποδόσφαιρο πήρε τη νίκη με 2-1 εκτός έδρας επί της Σπάρτα Πράγας...
Αντίθετα ο Ολυμπιακός έχασε στην Κύπρο από την Ανόρθωση με 3-0 και η ΑΕΚ εντός έδρας από την Ομόνοια με 1-0... Γιατί τόσο χάλια?? Αλαζονεία, υποτίμηση, ανικανότητα? Όλα μαζί? Ή τίποτα από αυτά? Ο καιρός θα δείξει...

ΥΓ3: Η φανέλα της Ομόνοιας, λευκή με μια πράσινη και μια κόκκινη λωρίδα, μου άρεσε ιδιαίτερα! Να το σκεφτούν στον Παναθηναϊκό...

Τι έγινε στη ραδιο-φoνική συνάντηση?

Καταρχάς να πω ότι πλην εμού από το ταπεινό Ριζοσπαστικό Ιστολόγιο, του MZ από το Bazoma και του Compasso από το Granma, τελικά ήρθε και ο Κ. Ρουγγέρης από το Πλάκα κάνεις.

Να τονίσω επίσης, ότι σε μια δίωρη εκπομπή, είναι εκ των πραγμάτων πολύ δύσκολο να εξαντλήσεις τις βασικές (έστω) πλευρές του αντικειμένου που λέγεται "blog"! Εμείς βέβαια μιλήσαμε κυρίως για τα λεγόμενα "red blogs".

Σε γενικές γραμμές τι είπαμε λοιπόν?

• Προσπαθήσαμε να ορίσουμε την έννοια "Red bloggers". Νομίζω ότι καταλήγουμε στο ότι είναι τα μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ και φίλοι αυτών καθώς και άτομα με προοδευτική -αντιϊμπεριαλιστική αντίληψη, που παλεύουν για την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος και που στα blogs τους ασχολούνται εκτός των άλλων με κοινωνικο-πολιτικά θέματα! Καθορίζεται δηλαδή από το τι γράφεις στο blog και δεν αρκεί η ιδεολογία.
  
• Για τις προσωπικές μας εμπειρίες, πως αρχίσαμε, με ποιο σκοπό, τι σημαίνουν τα ψευδώνυμα μας, πως προέκυψαν κτλ...
• Τι είναι "blog". Τι σημαίνει ως λέξη και από που προέρχεται. Παραλήψαμε να αναφερθούμε στην ετυμολογική προέλευση της λέξης από το weblog. Αναφέραμε όμως ότι ξεκίνησε ως ηλεκτρονικό ημερολόγιο και στην πορεία εξελίχθηκε στη σημερινή διαδεδομένη του μορφή.
• Η "κοινότητα των blogs" είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας.
• Για τη δυνατότητα των blogs να γίνουν φορείς άμεσης ενημέρωσης-δημοσιογραφίας. Παράδειγμα βίντεο από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης με τα ΝΑΤΟϊκά πλοία.
  
• Για τη λογοκρισία. Μηνύσεις, κλείσιμο blogs κτλ...
  
• Γιατί χρησιμοποιούμε ψευδώνυμα.
• Για το λεγόμενο "κίνημα των bloggers" και πως επιδρά στη νεολαία.

Πάνω κάτω αυτά είπαμε. Όπως είπα και στην αρχή, πολλά πράγματα δεν τα είπαμε, λόγω περιορισμένου χρόνου. Καλύψαμε τα βασικά νομίζω.

* * *

ΥΓ: Όσο πιο γρήγορα γίνεται θα ανεβάσουμε την εκπομπή, να την ακούσουν όσοι δε μπόρεσαν και να μπορέσουν να γράψουν σχόλια και παρατηρήσεις.
ΥΓ 1: Ευχαριστώ τον MZ για το πάρα πολύ καλό βιβλίο που μας χάρισε. "Με τους ανθρώπους του μόχθου" του Γιώργη Μωραϊτη. Πιστεύω ότι είναι το καταλληλότερο για διάβασμα τις μέρες των διακοπών.
ΥΓ 2: Διαβάστε το φοβερόοο κείμενο του Φιλολαϊκού, ΕΔΩ!!
ΥΓ 3: Λαϊκή απαίτηση για μόνιμη εκπομπή, όπως γράφει ο Radio Collectiva, ΕΔΩ! Αν βρεθούν άτομα που να γουστάρουν, είμαι μέσα.
ΥΓ 4: Φάνη, Βασίλη, Βασίλη, Φιλιώ, ευχαριστούμε!
ΥΓ 5: Ευχαριστούμε τον 902 Αριστερά στα FM για τη φιλοξενία...

>> Ραδιο-φoνική συνάντηση bloggers <<

Την Κυριακή 13 Ιούλη 5-7 το απόγευμα, θα πραγματοποιηθεί ραδιοφωνική συνάντηση bloggers στην εκπομπή "Αόρατη κλωστή", με οικοδεσπότη το Φτηνό Ευέλικτο Μουσικό Δυναμικό!

Το παρόν (μέχρι στιγμής σίγουρα) θα δώσουν οι συντελεστές των ιστολογίων Granma, Bazoma και Rizobreaker.

Η συνάντηση θα γίνει στο φιλόξενο στούντιο του 902 Αριστερά στα FM (90.1 στα FM ή μέσω internet)!

Συντονιστείτε!!

17ο Αντιϊμπεριαλιστικό Διήμερο ΚΝΕ στις Πρέσπες. Οι εντυπώσεις!

Την Παρασκευή 4 Ιούλη, στις 22:00 αναχωρήσαμε με τα πούλμαν απ' την Αθήνα. Φτάσαμε στις Πρέσπες το πρωί του Σαββάτου (5 Ιούλη) στις 8:00, με αρκετή καθυστέρηση που οφειλόταν στις πολλές στάσεις κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Μετά από μια περιήγηση στο χώρο της κατασκήνωσης, όπου ήδη υπήρχαν αρκετές σκηνές στημένες, αρχίσαμε κι εμείς να στήνουμε τις δικές μας.

Στη λωρίδα γης που βρίσκεται ανάμεσα στη Μικρή και τη Μεγάλη Πρέσπα, στήθηκε η κόκκινη νεανική κατασκήνωση. Εκεί που το σήμα της cosmote χάθηκε από τις οθόνες των κινητών τηλεφώνων και στη θέση του βλέπαμε "cosmofon"!! Εκεί που οι αντάρτες του ΔΣΕ έδωσαν μάχες για να ελευθερώσουν την πατρίδα μας από τον αγγλο-αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τους εντός των τειχών υποστηρικτές του, μάχες που πληρώθηκαν με αίμα και διωγμούς...
Όταν τελειώσαμε και καταφέραμε να πιούμε ένα καφέ, ανακοινώθηκε από τα μεγάφωνα ότι σε λίγο θα αναχωρήσουμε για το σημείο όπου θα γινόταν η εκδήλωση. Μπήκαμε λοιπόν στο πούλμαν και πήγαμε στο χωριό Πύλη, λίγο έξω από τις Πρέσπες. Εκεί, ανάμεσα στις καταπράσινες πλαγιές των γύρω βουνών, στήθηκε το μνημείο για τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ, το οποίο αποκαλύφθηκε παρουσία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα.

Στη συνέχεια επιστρέψαμε στο χώρο της κατασκήνωσης, όπου μετά από αναμονή περίπου μιας ώρας καταφέραμε να φάμε σουβλάκια. Ο εθελοντισμός (που πολλοί και διάφοροι επικαλούνται στις μέρες μας), είναι ένα μοναδικό φαινόμενο σε κάθε εκδήλωση της ΚΝΕ. Εκεί που στην φοβερή ηλιοπροέρχουσα ζέστη προστίθεται η ζέστη από τα κάρβουνα, οι Κνίτες αποδεικνύουν τι θα πει εθελοντισμός! Συντροφικότητα, προσφορά και αλληλεγγύη! Αυτός είναι ο εθελοντισμός και όχι τα πανηγυράκια συνοδεία χορηγών...

Μετά το φαϊ, τα πειράγματα και τη σχετική χαλάρωση, στις 4 το απόγευμα ήρθε η ώρα της "μάχης"!! Αγώνας βόλευ μεταξύ των Ο.Π. Πειραιά και Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ. Σκορ 2-0 σετ υπέρ του Πειραιά! Στις 5, αγώνας ποδοσφαίρου μεταξύ των Ο.Π. Πειραιά και Θεσσαλίας της ΚΝΕ. Σκορ 3-1 υπέρ του Πειραιά!! Ο Πειραιάς έσκισε! ;-)

Κατά τη διάρκεια της μέρας, σ/φοι από την Οργάνωση Μυτιλήνης, είχαν στήσει τραπεζάκι και πουλούσαν μουσικά cd, αφιέρωμα στο ξένο εργατικό τραγούδι (εργατικά blues κτλ). Μόλις τα πούλησαν όλα, τους αντικατέστησα και άρχισα κι εγώ να πουλάω τα cd με το ελληνικό εργατικό τραγούδι, που φτιάξαμε για το προ ημερών Φεστιβάλ του Πειραιά.
Στη διάρκεια της δουλειάς μου αυτής έγινε και η συνάντηση των σ/φων blogger. Έτσι μέχρι να τελειώσω (ξεπούλησα όμως!! χαλάλι...) έχασα ένα μεγάλο μέρος της κουβέντας. Όμως, όπως και να 'χει, γνώρισα από κοντά άτομα που γνώριζα μέσα από τα κείμενα τους εδώ και καιρό και τώρα απλά ειδωθήκαμε. Ελπίζω να τα ξαναπούμε πολύ σύντομα τόσο με αυτούς, αλλά και με όσους δε μπόρεσαν να έρθουν.
Τιμή μου λοιπόν που γνώρισα τους: Παρτιζάνα, Άθλιο, Μπολσεβικίδη, Spark in the Dark, Κ. Ρουγγέρη, Dod, Πρεκάριο.
Στη συνάντηση έδωσε (βροντερό) παρόν και ο Red Domme, που υποσχέθηκε να συνεχίσει να γράφει...

Το βράδυ ακολούθησε η ομιλία του σ/φου Γιάννη Πρωτούλη, καθώς και χαιρετισμοί από σ/φο από τη νεολαία του ΚΚ Τουρκίας, αλλά και από την ΕΔΟΝ. Όπως χαρακτηριστικά είπε στην ομιλία του ο Γιάννης Πρωτούλης "πριν από 62 χρόνια ξεκίνησε μία "δουλειά", που σε τούτα εδώ τα βουνά ποτίστηκε με το αίμα χιλιάδων απλών ανθρώπων του μόχθου, χιλιάδων νέων. Αυτή η "δουλειά", δε γίνεται να μείνει στη μέση"!!
Στη συνέχεια ακούσαμε (και τραγουδήσαμε μαζί) σπουδαία τραγούδια από το συγκρότημα Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ, σε ένα αφιέρωμα στο πολιτικό τραγούδι. Ακολούθησε βίντεο αφιέρωμα στην ιστορία των Αντιϊμπεριαλιστικών Διημέρων από το 1992 μέχρι σήμερα. Η βραδιά έκλεισε με γλέντι με παραδοσιακά και αντάρτικα τραγούδια.

Κυριακή πρωί, κι ενστικτωδώς έχω ξυπνήσει από τις 6:30 περίπου. Στις 7:30 σηκώνομαι και ξεκινάω τη διαδικασία του "μαζέματος" της σκηνής. 8:15 είναι όλα έτοιμα. Μόλις είναι έτοιμοι όλοι μαζευόμαστε και σιγά σιγά μπαίνουμε στα πούλμαν. Αναχωρούμε για Φλώρινα. Αφήνουμε πίσω μας τις πανέμορφες Πρέσπες, το χιονοδρομικό κέντρο της Βίγλας, τα καταπράσινα δάση... Φτάνουμε στη Φλώρινα, στην κεντρική πλατεία, που σιγά σιγά γεμίζει με κόκκινες σημαίες. Η πορεία μας ξεκινάει και το κόκκινο ποτάμι διασχίζει κεντρικούς δρόμους της Φλώρινας, ώσπου καταλήγουμε στο σημείο όπου βρίσκεται το μνημείο για τον ομαδικό τάφο των μαχητών του ΔΣΕ. Τα συνθήματα αντηχούν κι ακούγονται μέχρι την Αλβανία και τη FYROM... Ενός λεπτού σιγή...

Η αποχώρηση μου αφήνει ένα αίσθημα χαράς και ικανοποίησης για όσα είδα και αίσθημα περηφάνιας για την ιστορία του ΔΣΕ και τα όσα οι αντάρτες του κατάφεραν υπό πολύ δύσκολες και δυσμενείς συνθήκες.
Το ταξίδι της επιστροφής ήταν μεγάλο... Φλώρινα, Πτολεμαϊδα, Καλαμπάκα, Μετέωρα, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Δομοκός, πολλά όμορφα μέρη είδαμε... Το ταξίδι έγινε πιο όμορφο, όταν οι φωνές στο πούλμαν τραγουδούσαν τραγούδια που στο πέρασμα του χρόνου γίνονται όλο και πιο ζωντανά και δυναμικά... Αντάρτικα, επαναστατικά...
Το μήνυμα του Δημοκρατικού Στρατού για ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα, παραμένει επίκαιρο, για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε αυτή τη φυσική ομορφιά της χώρας και να την απολαμβάνουμε εμείς!

Δόξα και τιμή στον ηρωικό Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας!
Τα 40 χρόνια ήταν η αρχή, εμπρός για ΚΝΕ γερή και μαζική!


* * *

Φωτογραφικό ρεπορτάζ:

Άποψη της Μικρής Πρέσπας

Φύση...

Ο χώρος της κατασκήνωσης, στο βάθος η Μεγάλη Πρέσπα

Από την εκδήλωση στο χωριό Πύλη

Από την πορεία στη Φλώρινα:

ΥΓ: Έγραψε και η Παρτιζάνα, δείτε το εδώ.
Επίσης το πολύ καλό κείμενο του Άθλιου, εδώ.
Και από την Στιγμιαία Ολίσθηση της Λογικής, βίντεο εδώ και σχόλιο εδώ.

Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο: Φωτογραφίες

Όσοι δεν κατάφεραν να δουν από κοντά την έκθεση που έγινε στη ζώνη του μετάλλου στο Πέραμα, με τίτλο "Άνθρωποι, χρώμα και σίδερο - 3", ας δουν τις παρακάτω φωτογραφίες.

Όταν η τέχνη συναντάει την εργατική τάξη, ο ρόλος της αποκτά την πραγματική του βαρύτητα. Έργα φτιαγμένα και αφιερωμένα από καλλιτέχνες-εργάτες προς εργάτες-καλλιτέχνες και το αντίστροφο. Τα λόγια είναι περιττά.

Δε νομίζω ότι οι φωτογραφίες που τράβηξα μπορούν να αποδώσουν τα έργα στην πραγματική τους διάσταση, αλλά μπορείτε να πάρετε μια εικόνα.